
پشت دریاها شهری ست
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
بامها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرفتی است
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
که به یک شعله، به یک خواب لطیف
در سالها پیش سهراب با یکی از اهالی روستاهای دور دست( مشهدی خیری) خرید و فروش تراکتوری انجام داده بود که به اختلاف خورده بودند. پس گفت و شنود، سرانجام کار این دو به پاسگاه و دادگاه کشیده شد. در موعد مقرر به دادگاه در خلخال رفتند . حکم قطعی صادر نشد. هر دو به هشجین برگشتند تا روز بعد مجددا به خلخال رفته و در دادگاه حاضر شوند. سهراب از کش پیدا کردن موضوع و مشهدی خیری از اینکه شب را کجا برود، سخت در فکر بودند. از مینی بوس که پیاده شدند مشهدی گفت حالا کجا بروم؟ سهراب با تبسم گفت کجا را داری؟ بیا برویم منزل ما. به مقابل در منزل که رسیدند ، سهراب گفت یا الله یا الله، خانم میهمان داریم. بانوی خانه پرسید میهمان کیست؟ سهراب گفت مشهدی خیری، بانو فکر کرد قضیه شکایت تمام شده و صلح بینشان برقرار شده و هر دو با هم برگشته اند. ولی متوجه شده که فردا هم باید بروند دادگاه. آری در دست سهراب بجای حکم اتمام شکایت ، «شاخه معرفت » و در چهره اش بجای خشم و عصبانیت، نشان «انسانیت» بود. این شاخه و این نشان چیزی بود که با صدها تراکتور و دهها اموال دیگر نمی توان آن را بدست آورد. پنجره نگاه سهراب به سمت و سویی دیگر باز بود. پنجره ای به دشت پر گل تجلی انسانیت. دشتی که تو را مدهوش می کند تا شاخه معرفت را به بوته کینه و کدورت ترجیح دهی و رقیب خود را میهمان کنی. بله پاسگاه و دادگاه به جای خود ولی معرفت انسانیت چیز دیگری است. چیزی که خیلی این روزها به آن نیازمندیم.
زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم. .....(سهراب سپهری)
هرچه باشید چشمه این دو در هشجین هنوز هم می جوشد و تشنگانی را سیراب می کند. الهی که همیشه این شاخه در دستان پر مهرتان معطر و با طراوت باد.9/2/99