گفت ببین، خیلی فرق هست بین خجالتی بودن و درون‌گرا بودن. ترس از قضاوت شدن ممکنه باعث خجالتی شدن یک آدمی بشه، یه جورایی تحمیلی محسوب میشه اما خیلی وقت ها درون‌گرایی انتخابیه، تصمیم میگیری دور و برت خالی بشه که از آدم ها ناراحت نشی و حتی دقیق تر اینکه کسی رو ناراحت نکنی چون طعمش رو چشیدی. گفت میدونی خیلی وقتا حساس بودن و ظریف بودن و یا حتی لطیف بودن یک آدم باعث درون‌گرایی میشه، چون خیلی ریزبینی بیشتری به خرج میدن، علاقه به همین عمیق شدن باعث میشه از زمان های خیلی از کارها و افراد بزنن تا وقت کنن به علاقه شون برسن.
پرسیدم به نظرش کدوم بهتره؟ برون‌گرایی یا درون گرایی؟
گفت تو همین نوع سوال پرسیدنت نظر خودتو داری میگی.
گفتم چجوری؟
گفت خیلی واضحه، از ترتیب استفاده از کلماتت، این مساله ای هست که تقریبا جا افتاده حتی داخل ناخودآگاهمون که برون‌گرایی به استانداردهای زندگی نزدیک تره و اون ها، آدم های موفق تری محسوب میشن ولی به نظر من خیلی درست نیست چرا که مگه ما چندتا آدم درون‌گرای موفق میشناسیم؟ یک اشتباه بصری اینجا رخ میده چون برون‌گراها بیشتر دیده میشن و خیلی طبیعیه موفقیت هاشون بیشتر دیده بشه و ما آدم هایی هستیم که عدم موفقیت های دیگران رو تقریبا نمیبینیم یا زود فراموش میکنیم، شاهدش همین که نمیدونیم نائب قهرمان های جام های جهانی چه تیمایی بودن، ولی اکثرا برندها و برنده ها رو میشناسن، حالا به این فکر کن اون آدم هایی که نمیبینی جزو کدوم دسته قرار میگیرن، یا اون آدم هایی که نقشه راه پیشرفت خیلی مسائل رو مشخص میکنن کجاها دیده میشن و جزو کدوم دسته قرار میگیرن، کی میگه امسال تمرکز فلان دانشگاه مطرح دنیا روی چه چیزی باشه، چه کسانی به متغیرها وزن میدن، در هر حال باز هم نمیشه گفت کدوم بهتره چون در هر حال توازن و تعادلی وجود داره که در سطوح مختلفی بوجود میاد و حفظ میشه و همه نوع آدمی در کل موجب این توازن و تعادل میشن، به و بهتر نداره...
#برش
#از_لابلای_حرف_هایش
#مرحوم
