شب نوشت

برگشتم بهش گفتم خیلی از دست فلانی ناراحتم، در یک شرایطی که نیاز به کمکش داشتم گذاشت و رفت و گلیم خودش رو از آب فقط کشید بیرون در حالی که من بارها و بارها زمانی که به کمکم نیاز داشت بهش کمک کرده بودم!
برگشت تو روم نگاه کرد گفت حالا میخوای چکار کنی؟
گفتم نمیدونم، خرد شدم، نمیدونم ذهنیتی که ازین آدم تاحالا داشتم درست بوده یا نه، میخوام لهش کنم!
نگاهش به لب هام و چشم هام بود، گفت خب اینجوری دلت خنک میشه؟ احساس قدرت میکنی؟ چی رو میخوای به رخش بکشی؟
گفتم نمیدونم میخوام بفهمه که چقدر از کارش ناراحتم.
نگاهش به سمت پنجره پشت سرم چرخید و بعد از یک مکث کوتاه گفت: تاحالا فکر کردی شکستن آدم ها چه هزینه ای ممکنه برای خودت داشته باشه؟
مات و مبهوت نگاهش کردم و جوابی نداشتم که بگم.
گفت نگاه کن یه جاهایی و یه وقتایی هست که تو طرف مقابلت رو میشکنی ولی این شکستن به حدی میشه که طرف از بتی که از خودش برای خودش ساخته و سال ها اون رو پرستیده ناامید میشه و به جایی میرسه که برای روی پا اومدنش و پیدا کردن و ساختن چیزی که بهش نیاز داره هزاران برابر از تو انرژی میگیره چون همچنان برای تو مهمه و میخوای که کمکش کنی و عذاب وجدانی داری که شاید تو مسئول باشی!
همچنان که درخت تازه جون گرفته رو داشت تماشا میکرد، گفتم خب بعدش؟
گفت: بعدش رو بشین فکر کن و نهایتا تصمیم با خودته و مسئولیت تصمیمی که میگیری هم با خودت.
#مرحوم