پسرش که به دنیا اومد، فهمیده بود یه جوریه، نمیدونست چجوری ولی حالت دست و پاهاش فرق داشت، چهره ش یه جوری بود، فک بالا و پایینش روی هم سوار نبود. مادرش گریه میکرد که بچه ش مشکل داره اشک میریخت ولی پدر هیچی نمی گفت، حتی خم هم به ابرو نیاورده بود. گفت پسرمه و پاره تنم. خوب نگاهش کرد و لبخندی زد. بچه فلج بود نمیتونست دست پدر رو بگیره. بچه اراده می کرد، پدر دست رو جلو می برد و میگرفتش. مردم میگفتن اینا یه مشکلی داشتن، حتما یه گناهی انجام دادن و کلی حرفای دیگه. مادر اذیت میشد ولی پدر گوشش به این حرفا بدهکار نبود. پسرش رو همیشه بغل میگرفت و همه کارهاش رو انجام میداد. غرق لبخندهای پسر بود. پسر بزرگ و بزرگتر میشد. پدرش پیش کلی دکتر برده بودش اکثر دکترا بهش گفته بودن به این پسرت دل نبند خیلی بمونه تا 15 سالگی بیشتر دووم نمیاره ولی پدر بازم میخندید. تارهای صورتش هر روز سفیدتر میشدن ولی لبخند و برق چشمش همونی بود که بود. مادر باردار شد و یه بچه دیگه به دنیا آوردن، مادر بازم نگران بود ولی پدر بازم لبخند میزد. این بار یه دختر سفید و خوشگل. مردم میگفتن خدا اجر صبرشون رو داده، پدر بازم لبخند میزد. دختر انگشت باباش رو توی مشتش گرفت، پدر یه نگاهی به پسرش انداخت، یه لبخندی زد و دست دخترش رو بوسید و رفت پسرش رو در آغوش کشید. پسر فلج بود و حتی نمیتونست دستش رو کمی تکون بده، لیوان آب کنار دستش رو هم حتی نمیتونست برداره. همیشه یه گوشه افتاده بود به جز وقتایی که پدرش خونه بود. خیلی حواسش بهش بود، مردم میگفتن باباش چقدر حواسش هست به این پسرش بیشتر محبت میکنه که حسودی نکنه. پدر بازم به پسرش نگاه میکرد و با همون برق همیشگی داخل چشماش لبخند میزد. پسر الان 17 سالشه و مردم میگن بخاطر مراقبت های باباشه که تاحالا دووم آورده، خدا قسمت هیچ کس نکنه این طفلی مگه چقدر زنده می مونه، بیچاره باباش بعد از مردن این طفل معصوم چی میکشه. پدر همچنان با همون برق نگاه همیشگی به پسرش لبخند میزنه و بغلش میکنه.