اخیراً متوجه شدم با اینهمه اهتمام که به نوشتن در لحظات مختلف دارم اما هیچ متن کاملی ندارم! اگر واضح تر بخواهم بگویم جنون یا شوق نوشتن برای لحظاتی در وجودم زبانه میکشد و پس از چند خط نوشتن فروکش میکند. و اگر خیلی واضح تر بخواهید باید بگویم که در پایان بندی متن مشکل دارم، شاید هم در ادامه دادن و شاخ و برگ دادن به آن، البته در آغاز به نوشتن یک متن هم اندکی مشکل دارم. با همه ی اینها همچنان خودم را تا حدی قلم بدست میدانم و این تصور(شاید هم توهم) را به این سادگی ها نمیتوان از ذهنم پاک کرد. یکی دیگر از مشکلاتم در نوشتن انتخاب موضوع است. موضوع که زیاد است منظورم موضوعی است که بتوان آن را با تعدادی مخاطب از طیف های تا حدی متنوع به اشتراک گذاشت. همیشه مسائل شخصی میشود؛ مثل همین متنی که الآن در حال خواندنش هستید. آخر غیر خودم از چه میخواهید بنویسم؟ از چه میتوانم بنویسم و یا اصلا به چه چیز بیش از خود احاطه و شناخت دارم که بخواهم درباره اش قلم فرسایی کنم؟!
ولی خب به کسی چه مربوط است که من در انتخاب موضوع با چالش مواجهم و یا در پایان بندی متونم تبحر کافی نشان نمیدهم؟
آها!
اصلاً چطور است از این به بعد شیوه ی فیلمسازی مدرن را پی گرفته و از خیر پایانبندی بگذرم؟ شاید متن هم اینگونه جالب تر به نظر برسد یا مثلا با یک سوال نوشته را تمام کنم و خواننده را در حیرت فروبرده و همانجا تنهایش بگذرم؟
مثلا الآن چطور است؟!