
تاحالا فکر کرده بودین جامعه چه توهین بزرگی به آدمی و شخصیتشه؟من جامعه شناس نیستم،مطالعات تخصصی هم در علوم انسانی نداشتم،ولی واقعا از خودتون نپرسیدین چرا باید همه آدما مثل همدیگه رفتار کنن مثل همدیگه زندگی کنن چرا؟ و متاسفانه بهمون این عقیده رو تحمیل کردن که هرکس متفاوت فکر کنه هرکس متفاوت رفتار کنه هرکس متفاوت انتخاب کنه از طرف جامعه طرد میشه و ما هم از ترس این واکنش تبدیل شدیم به چیزی که نیستیم.
نمیدونم باید به چه کسی لعنت بفرستم که جامعه رو به لبه پرتگاه آوردن.
ما ترس متفاوت بودن داریم درحالی که اصل قضیه رو فراموش کردیم...
قانون نانوشته که میگه هرانسانی خاص و ویژگی های خودشو داره.درون گرایی یک نقطه ضعف نیست کمبود نیست بیماری نیست،افراد درون گرا هم قدرت ارتباط برقرار کردن رو دارن،کر و لال نیستن ترس هم ندارن،بلکه طبق چارچوب خودشون با افرادی که میخان حرف میزنن و اونا هم دوست دارن ممکنه اون دوست یه کتاب باشه یا یه شخصیت خیالی یا یه انسان پس بهشون برچسب ناقص و معیوب نزنیم.
اما هدف از نوشتن این پست آگاه سازی جامعه نسبت به افراد متفاوت نیست چون جامعه با این حد از مشکلات فنی به سختی تغییر میکنه.
جامعه نوجوانان موسیقی مبتذل زیرزمینی مثل امیرحسین مقصودلو رو میپسنده و موسیقی شرقی که میلیون ها دلار بخاطرشون خرج میشه رو نفی میکنه جامعه ما خرج کردن حقوقشون برای رفتن به شمال در پاندمی رو تایید میکنه ولی کتاب تاریخ تمدن ویل دورانت رو که پنجاه درصد هم تخفیف خورده رو گرون میشماره.
مخاطب این پست افراد متفاوت هستن و میخام بهشون دلایلی رو بدم که تفاوت خودشون رو بپذیرن و وقتشون رو برای همرنگ جماعت شدن هدر ندن بجاش رو استعداد هاشون کار کنن
استعداد هایی بر آمده از تفاوت ها