
زورش رسید به آنکه خیلی وقت پیش دیگر زورش نمیرسیده و انداخته بودنش امین آباد. زورش رسید به آنکه خیلی وقت پیش دیگر زورش نمیرسیده و حالا فقط یک فندک داشت که آن را یواشکی تق و تق زیر پتو آتش میکرد. اگر بهم بر نخورده بود دخالت نمیکردم. هیچکس حق ندارد مزاحم یک دیوانه شود. من اینجا نگهبانم. درست که تازه استخدام شدم اما کارم را خوب بلدم. قبل از این، ده سال نگهبان یک گاوداری در همین روستاهای اطراف بودم. رئیسم بیوهزن زیبا و تندخویی بود. یک شب طی یک حادثه کل گاوداری سوخت و من بعد از چهار ماه بیکاری اینجا را پیدا کردم. بخش مرکزی تیمارستان امین آباد یک نگهبان جوان و ورزیده میخواست که من بودم. حالا حدود یک سال و هفت ماه است که اینجا کار میکنم. او را که آوردند یک سال و دو ماه گذشته بود. پس الان میشود...
« مسئله اینه که من نمیتونم احساسی که به شما دارم رو راحت به زبون بیارم. اولین روزی که شما رو دیدم، یعنی از پنج ماه قبل تا الان، نتونستم از کنارتون رد بشم. نه اینکه دائما به شما فکر کنم و از زندگی افتاده باشم ولی فکر شما دائما تو گاوداری سر و صدا میکرد و همه چی رو به هم میریخت. هرچند باید بگم من نگهبان بدی نیستم و در نمیموندم اما حالا میخوام اینطور فکر کنم که قطع ارتباط من و شما به نفع هر دومونه...»
زن بیچاره مثل همیشه بی هیچ حرفی بهم خیره شده. کم کم لبخند کمجانی روی لبش میشکفد و خیلی زود محو میشود. او حرفهایم را میفهمد. نمیخواهم کسی اذیتش کند. تحملش را ندارم. دیشب وقت سرکشی دیدم نظافتچی سرش داد میکشد و آن بیچاره هم لرزان و کز کرده گوشهایی خودش را خیس کرده بود. نظافتچی گام به گام بالاتر میرفت و هوارهاش کل بخش را بیدار و آشفته میکرد. زورش میرسید به آنکه خیلی وقت پیش دیگر زورش نرسیده و انداخته بودنش امین آباد. زن تلاش کرده بود مقداری مواد پاک کننده قابل اشتعال از بساط نظافتچی بدزدد که او مچاش را گرفته و حالا کوتاه نمیآمد. مسئول بهخش و دکتر کشیک بعد از من رسیدند ولی نگذاشتم ماجرا بیخ پیدا کند. رفتم سمت نظافتچی و یک تراول سراندم تو جیب پیراهنش. قضیه خوابید. زن زیبا بود. از دکتر بخش شنیدم جنون آتش افروزی دارد. دلم ابدا به حالش نمیسوخت. به نظرم آدمهایی که الکی آتش درست میکنند از یک چیزی عصبانیاند. چرا طفره بروم؟ دوستش دارم؟ خب راستش من چیز زیادی از او نمیدانم که بتوانم دوستش داشته باشم. ولی صادقانه اعتراف میکنم که ازش خوشم میآید. زیباست، واقعبین؟ نمیدانم. از روی صندلی کنار تختش بلند میشوم. یک ساعت دیگر باید شیفام را تحویل بدهم. میدانم که او هم مثل من روزها میخوابد و شبها بیدار است پس نگرانش نیستم. در اتاق را باز میکنم که یکهو صدای «تق» خفتهای میشنوم. بر میگردم. فندک را پیش چشم گرفته و روشن کرده. چشمهای شاد و هوسناکاش با شوری غیرطبیعی از پشت شعله آتش بهم خیره شده. در را میبندم و دست به سینه تکیه میدهم به دیوار:« به این شرط اون رو به شما دادم که فقط زیر پتو روشنش کنید. شما سر قول و قرارمون نموندید. شما دیشب میخواستید با آون شویندهها یه آتیش بازی حسابی راه بندازید.» لبخند میزنم:« شما از چی انقدر عصبانی هستید؟ کاش باهام حرف بزنید. تو این پنچ ماه هیچ وقت ندیدم چیزی بگید ولی خب من با اون دکتر و پرستارا فرق میکنم. من...» نگذاشت حرفم تمام شود. دستش را از روی شاسی فندک بزداشت و اتاق دوباره توی تاریکی محض غرق شد. وقتی دوباره شاسی را فشار داد صورتش را دیدم. مات و مغموم. چشمانش پر از اشکهایی بود که به سرعت جاری شدند. دستش میلرزید و نور هم. لبهایش را بیصدا چندبار به هم زد و سر آخر با صدای خشداری فقط گفت:« ماااااا» صدا کورسویی زد و دوباره:« ماااااغ» میخواستم از اینکه دارد صدای گاو در میآورد بترسم اما هر حادثهای حضورش را قبلتر، با ترس اعلام میکند و یک نگهبان کارکشته که من باشم میدانم خالی کردن میدان در این مواقع، پذیرفتن حادثه و اتفاق بدیست که میخواهد رخ بدهد. به سمتش میروم. او همچنان مشغول کشیدن ماغهای بلند و کوتاه و گریستن است. کنارش روی تخت مینشینم و بغلش میکنم. صدایش میگیرد و با بغض به ماغ کشیدن ادامه میدهد ولی هر دفعه کوتاه و کوتاهتر شبیه هق، هق. ماغ، ماغ. انگشتش از روی شاسی فندک کنار میرود و فندک خاموش میشود. دیگر صدایی نیست. او سرش را به بغلم فشار میدهد و گریه میکند. پتو را روی سر هر دویمان میکشم و فندک را زیر پتو روشن میکنم. زیر پتو هزاربار زیباتر است. به شعله فندک و به من نگاه میکند. لبخند شاد کودکانهای میزند و مشغول پاک کردن اشکهایش میشود. چند ثانیه به هم خیره میشویم. صورتم را به صورتش نزدیک میکنم و میبوسماش. بوسهام را جواب میدهد. با حرارت همدیگر را در آغوش میکشیم و فندک خاموش میشود. زمان زیادی تا صبح مانده. قرنها.
حالا که یک ماه از بیکاری دوبارهام میگذرد تصمیم گرفتهام دست از ملامت کردن خودم بردارم و قبول کنم هنوز حادثه از من قویتر است. یک ماه پیش کمی قبل از اینکه شیفتم را تحویل بدهم، بخش مرکزی تیمارستان امین آباد طی یک حادثه در آتش سوخت و من باز هم بیکار شدم. آره...حادثه زورش رسید به آنکه خیلی وقت پیش زورش نمیرسیده و انداخته بودنش امین آباد...