یا
/برای قهرمان پدرم و اسطورهٔ من/

امام را همهجای زندگیام دیدهام و میبینم
یک تصویر نایاب از لبخند گلگونش بر دیوار ایوان خانه مادربزرگ که خودش میگوید هر وقت میترسد و احساس تنهایی میکند بدان نگاه میکند.
لا به لای عکسهای بابا و گذشته برجستهاش، وقتی که در پانزدهسالگی به جبهه رفته و چند سال بعد وقتی در کنکور، در رشته ریاضی محض دانشگاه صنعتی اصفهان قبول میشود از جبهه برگشته، عکس امام را روی کارنامهاش گذاشته و باز میگردد.
در تصویر پس زمینه موبایل مامان، وقتی که میگوید نگاه امام بهش آرامش میدهد.

در تمام آخر هفتههای غمگین و یکشنبههای بارانی و هر وقت دیگری که میترسم و احساس تنهایی میکنم و تنها، در مرقد امام و نزد ضریحاش ترس و ضعفم را میشکنم و روح روحالله در پی و بندم میدمد و نفس تازه میکنم.
در تمام خطهای نورانی صحیفه و در تمام خطوط ایران، در چهره مردان و در اشک زنان که امید را برای اولین بار با وجود این مرد تجربه کردهاند.
در بیمبالاتی خودم و تمام جوانانی که خیرهسرانه از کنار امام رد میشویم ولی غرور ملی و دینیمان را خواسته و ناخواسته از او وام داریم.
در صدای آوینی که صدای امام قفس نفساش را شکسته و سرود بغضاش را بدل به یک سمفونی تاریخی کرده.

در چشمهای آرام حاج قاسم که بسیار شبیه چشمان امام است. همان چشمانی که برایش معنای امن و حافظ بوده.
در حیرت کارتر، بوش، کلینتون، اوباما و در خشم ترامپ و یأس بایدن. وقتی که ماشین سرمایهشان از دستانداز امام رد نمیشود.

به راستی چیست؟ کیست؟ این مرد بزرگی که رستمی بود برای فخر ایرانیان؟
آن مردی که یک روز، حین غروب تابید و زمان و زمانه را بهم ریخت و حادثه را تسخیر کرد؟

همان که از شش سالگی دست در دست عمهاش رو به روی عدلیه تهران سوگند میخورد تا یک روز نگذارد ظلمی که بر پدرش رفت بر هیچکس دیگر برود.
همان که از بیست سالگی به درون مجلس ملی میخزید و مانند دکتری تازهکار ولی نگران تلاش داشت تا نبض کشور محتضرش را بگیرد.
همان که تحریر الوسیله را نوشت
همان که شرح جنود عقل و جهل بود و همان که چهل سرود خداوندی را سرود.
من نمیتوانم بیش از این از امام بنویسم نه اینکه نخواهم بلکه نمیتوانم.
خودم را به چشمانش، به صدایش، به کلماتش و به جملات سنگ شکنش سپردهام
سپردهام و به انتظار حادثه نشستهام.
حادثهای که در تسخیر اوست
آنکه روزی آمد و حادثه را تسخیر کرد...