یا
/چرا امام حسن مجتبی(ع) از عظیمترین پدیدههای انسانی است؟/

?:
«هرکس او را میدید به دیدهاش بزرگ میآمد» و هرکه با او معاشرت داشت به او محبت پیدا میکرد و هر دوست یا دشمنی که سخن یا خطبة او را میشنید، به آسانی درنگ میکرد تا سخن خود را تمام کند و خطبهاش را به پایان برد.
البدایه و النهایه/ج8/ص41
✍:
در جایی از تاریخ مردانی زاده شدهاند که به کل هویت تاریخ و همچنین هویت«صفت»ها با زیست تاریخی آنان تغییر پیدا کرده و امام حسن مجتبی(ع) یکی از آن اشخاص است. او فردی بود که ابهت عجیب و خاصی را در دل ملازمان،شیعیان و حتی دشمنانش برمیانگیخت.
اما اساس این محبت داستانش این است:
مردی تنها و پر از رنجهای عمیق. شکلش درستش این میشود:مردی شبیه به کلمة«اندوه»،سنگین، خمیده، خموش و همیشه مهجور.
حسن بن علی(ع) مختصات عجیبی دارد. عیرغم ابهت بینظیر و مثال زدنیاش تمثال کلیشهای او مردی ناتوان و خوار را به ما نشان میدهد. درحالی که حقیقتِ مستند امر، چیزی است کاملا خلاف واقع.
چیزی در این مختصات زندگی امام حسن مجتبی ذهن را آزار میدهد. تضادی نهفته و ناگفته. چیزی که با فریادی بیصدا خودش را به دیواره تفکر میکشد و درد شدیدش به کشف شدن را فریاد میزند.
چیزی که میتوان اینگونه هم بدان نگریست:
اصولا هرچیزی که مدتی جایی بماند و کهنه شود، ارزش پیدا میکند. اللخصوص وقتی آن چیز خودش از قبل مهم باشد یک گردنبند طلا را در نظر بگیرید. خودش به تنهایی ارزشمند است اما اگر یک روزی آن را از زیر خاک بکشند بیرون و بفهمند که دوهزارسال قدمت هم دارد دیگر قابل ارزشگذاری نیست. شراب همینطور، اسناد همینطور، یک درخت همینطور...اما حرفها...حرفها بحثشان جداست. حرفها که در سینه بمانند، بغض میشوند و بغض اگر بماند...
بغض اگر بماند گره گلوگیری است که جز خداوند گشایندهای برایش نیست. و هنگامی که دست خدا به سینهای رود و درش بروز کند، آن سینه مآوای حق میشود. و مآوای آنقدر سترگ است که از مدخولش چیزی مهیب و سترگ میسازد.
حسن بن علی(ع)پر از حرفهای ناگفته است. پر از رنجهای متحمل شده. پر از دردهای سنگینی که درد را مبدل میکند به د.ر.د .
بغضها و حرفهایی که کهنه شدند و در سینهاش ماندند. سوختنی که سوختن بود...
به قول شریعتی: ارزش آدمها به حرفهایی است که برای نگفتن دارند.
و همین است که حسن بن علی(ع) را اینقدر ارزشمند میکند.
ارزشمند مثل:
«هرکس او را میدید به دیدهاش بزرگ میآمد»