
مرجان گفت:« میدونی جالبترین اتفاق امسال این بود که کاکتوسم گم شد» مهراد با بیحوصلگی جواب داد:« عزیزم کاکتوسها گم نمیشن. این ما هستیم که از شرشون خلاص میشیم.» مرجان گفت:« مهراد نمیتونم باور کنم انقدر عوضی باشی. اصلا میفهمی چی میگی؟» مهراد:« آره ملوسکم. من دارم نمیگم تو دیوونهای...» مکث:« ببینم اصلا مگه خودت نگفتی گم شدن کاکتوست جالب ترین اتفاق امسال بوده؟ هان؟ چرا برات جالبه کاکتوست گم شده؟ اگه واقعا اون کاکتوس برات مهم بود الان باید جلوی من زانو میزدی و زار زار گریه میکردی.» مرجان:« چی؟! چرا جلوی تو؟» مهراد:« چون من حداقل اینقدر شرف دارم که ذات یه کاکتوس رو انکار نمیکنم. متوجهی؟ ببین...» لبهایش را تر میگند و مثل یک وکیل خودش را رو صندلی جلو میکشد:« گم شدن تو ذات کاکتوسهاست اونها اصلا به این دنیا میان تا گم بشن. خب؟ اگر کاکتوسا گم نشن دنیا بهم میریزه» مرجان از آن خندههای هیستیریکش سر میدهد:« اوهو اوهو پس حالا دنیا برات مهم شده. تو این هفت سال که همیشه دنیا به چپت بود؟ میگفتی من دوست دارم واسه صبحونه بمب ناپالم بخورم.» مهراد انگشت اشارهاش را به شدت تکان میدهد:« من هیچوقت این حرفو نزدم. من فقط گفتم چقدر احتمال داره موقع خورد کردن هویج با چاقو حواسم نباشه و اتفاقی یه اتم رو بشکافم و دنیا بره رو هوا. آره من اینو گفتم و راستش همهش یه شوخی یود عزیزم. یه شوخی مسخره. فقط همین...» مرجان از آشپزخانه بیرون میرود. وارد اتاق خواب میشود. صدا و عطرش همزمان از پشت در نیمباز اتاق خواب به بیرون درز میکنند:« من اون کاکتوس رو بیشتر از تو دوست داشتم. اینو بفهم مهراد باشه؟ اگر قرار باشه امل و عقبمونده باشم اصلا برام مهم نیست. من فقط اون کاکتوس رو میخوام و...» صدا قطع شد . چند لحظه بعد مرجان با لباسی کهنه و نخنما در درگاه آشپزخانه ایستاده بود« پیداش میکنم. تو هم لطفا تا بر میگردم هویجها رو واسه شام خورد کن» بعد با قدمهای بلندی که فرش صدایشان را میگرفت به سمت در رفت و از خانه خارج شد. مهراد به تلنبار هویجها در سینک ظرفشویی نگاه کرد. حالت تهوع بهش دست داد و موفق شد خودش را کنترل کند. بعد از چند دقیقه از جا بلند شد آستینهایش را بالا زد و با یک تخته و چاقو به سمت هویجها رفت.