یا
/نگاهی به «دربارهٔ عشق» اثر استاندال/

ما غرق میشویم در نگاهی که ناگهان روزی بر سرمان خراب میشود و جهانمان را یکبار برای همیشه تغییر میدهد
یا
روندی تصاعدی ما را به سمت ذره ذره غرق شدن در اقیانوسی آرام ولی عمیق میکشاند.
ما عاشق میشویم
و این آخرین نشانه از معصومیت هنوز زندهٔ ماست. اینکه میتوانیم و میخواهیم که دل به «دیگری» ببندیم و چنان بدو اعتماد کنیم که به او قدرت آسیب زدن به خودمان را سخاوتمندانه عطا کنیم.

اما عشق پرشور و حتی عشق رسمی حامل ظرافتهای زیادیست که از تفاوت در جنس، تا تفاوت در طبقه و حتی تفاوت در اخلاقیات را شامل میشود.
این دقیق نیست که بگوییم میشود پشت سد یک عشق ماند در حالی که عشق، با تمام تلون و ناآرامی و تمام پیشبینی ناپذیریاش، باز هم قابل شناخت است.
شناخت عشق و فرایند سنتهایش در عاشق و معشوق و در زن و مرد، باعث میشود ما دقیقتر و بهتر با احساسات و افکار و اعمال ناشناختهمان در این فرایند مواجه شویم.

ما غالبا نمیدانیم که عشق بر دو نوع عشق پرشور و عشق رسمی تقسیم میشود.
ما غرور زنانه و طلب مردانه را نمیشناسیم،
حساسیت زنانه و غیرت مردانه غالبا برایمان اشتباه تعریف شده.
ما مصادیق و اصول را گم کردهایم.
استاندال، نویسنده بزرگ فرانسوی، در «دربارهی عشق» با مشاهدات دقیق و روانکاوانه خود به بررسی و تحلیل سنتهای عاشقانه میپردازد و تلاش میکند تا رابطه عاشقانه را در هر مرحله برای ما تحلیل کند.

ما عشق و عاشقی کردن بلد نیستیم طالب و مطلوب بودن را نمیدانیم و هوسناک و آخته یا حسب منافع پوچ اقتصادی اجتماعی به دنبال شکاریم
ما همانی هستیم که صید میکنیم اما نمیبینیم
میخوریم اما نمیچشیم
و رنج میکشیم بدون اینکه لذت ببریم.
به قول آن ترانه محبوب و مشهور:
“ما بزرگ و نادانیم مثل گاو
مینوشیم مرتعی سرابی را
قحطی است و میدانیم
گریه
غرق خواهد کرد اسب های آبی را
هم درشت و غمگینیم هم سیاه و بدبینیم
هم برای آبادی قطره ای نمیباریم
هم نگه نمیداریم حرمت خرابی را
شب که میشود خوابیم صبح و ظهر هم
خوابیم عصر هم که تا شب خواب
شب دوباره تا شب خواب توی
خواب میبینیم روز آفتابی را
خوب خوب و خوشبختیم
خشک و سفت و سرسختیم
ما در اوج تنهایی چون زنان هرجایی خوب
خوب میدانیم راه دوست یابی را
گاو اسب انسانیم حافظان عرفانیم
حامیان زن هستیم بندگان تن هستیم
پاس پاس میداریم عشق رختخوابی را
علم در نوردیده ساختار پیچیده جاهلان فهمیده
ما ربات ها روزی درک میکنیم آیا فهم اکتسابی را
مفلسیم در خوردن ممسکیم در مردن ما
که از خسیسان و جمله کاسه لیسانیم
ترک میکنیم آیا این گدامآبی را
رخت بخت پوشیدیم مثل گاو
نوشیدیم مثل اسب کوشیدیم
مثل اشک جوشیدیم گریه غرق
کرد آنگاه اسبهای آبی را
خوب خوب و خوشبختیم خشک
و سفت و سرسختیم
ما در اوج تنهایی چون زنان هرجایی
خوب خوب میدانیم راه دوست یابی را
گاو اسب انسانیم حافظان عرفانیم
حامیان زن هستیم بندگان تن هستیم
پاس پاس میداریم عشق رختخوابی را
از اساس استادیم در جناس استادیم
فاضلیم در دانش فاضلیم در خوانش
ارج مینهیم اما شعر فاضلابی را”
و آخرش اینکه دربارهٔ عشق یک فرصت آموختن صید این پرنده است
صید این زیباترین پرنده کور...

پ.ن:
راستش یکی از زیباترین تطورهای عاشقانه برای من، تطور دیو و بلا در انیمیشن دیو و دلبر است فلذا تمام عکسهای این پست رو ازش به عاریه گرفتم.
؛)