

-/شکست در نمایشِ پیروزی/
توجه:به دلیل محدودیت ویرگول نتونستم دو ویدیو رو اینجا آپلود کنم برای دیدن ویدیوها میتونین به این صفحه در اینستاگرام مراجعه کنین?
@m.h.m_ashk
ویدیوی اول:قسمتی از مجموعه روایت فتح ساخته شهید،سید مرتض آوینی:پدری ساعاتی پس از شنیدن خبر شهادت فرزندش به میان گروه تازه اعزامیان آمده و با شور هرچه تمامتر شیرینی پخش میکند،میخندد و در حال جنب و جوش است.
ویدیوی دوم:بخشی از فیلمِ ویلاییها ساختهِ منیر قیدی است:خبر جانباز شدن شوهری را به زنی باردار میدهند تو گویی فاجعهای به وقوع پیوسته.همه در لایه ای از ناباوری محض با آن برخورد میکنند و در سکانس بعدی،زن حامله جیغهای بلند میکشد.
_تفاوت را احساس کنید_
چیزی که در جنگ مهمترین بخش ایدئولوژیکِاش محسوب میشود،غایت جنگ است.یعنی:خب،حالا این به آن پیروز شد،باشد چه اتفاقی برای بشریت میافتد با این پیروزی؟
در این مثال و در مورد جنگی که اساساش«دین»و«ایران»بود،میشود گفت این جنگ،جزو همان جنگهای جالب و نادری است که در واقع باخت و برداش پیروزی است.
مفهوم اصیل شهادت و رضایت از این فداکاری،هستهٔ پیروزی ما در جنگ را تشکیل میدهد.اینکه ملتی،شهادت را معشوقهٔ«دست نیافتنی»خود ببیند،خود،عظیم ترین پیروزی هاست.
حالا از این حرفها که بگذریم برسیم به اصل مطلب:چرا با گذشت سی و خردهای سال از جنگ و با وجود اینهمه مستندات،باز هم فیلمهای سینمایی ما بازتابِِ«غیرواقعی»و«مغرضانه»از جنگ است؟
یک بار دیگر خوب نگاه کنید،کجای آن دو کیلو آبغوره شبیه شور و نشاط و جنب و جوش مرد پسر از دست داده است؟این تفکر خودخواهانه،منشا ترس است و ترس ابتدای اسارت ملت(ها)
پ.ن:روزی عالمی به نقل از عالم دیگری بهم توصیه کرد هرچقدر که میخوام فیلم خارجی ببینم اما اصلا ایرانی نبینم(یا حداقل خیلی کم)
من هم همیشه به همه توصیه میکنم که تا کمترین حد ممکن نگاهشان را به فیلمفارسیهای مبتذل کشورمان بدهند و سینمای غربی را دریابند و یا سینمای مستند خودمان را.
_________________
#تفاوت_را_احساس_کنید #آوینی #آبغوره