یا
/چگونه با گریستن به نبرد با ابتذال برویم؟/

?:
إذا تَناهَى الغَمُّ انقَطَعَ الدَّمعُ .
هر گاه غم به اوج رسد ، اشك قطع مى شود .
امیرالمؤمنین_(منبع را پیدا نکردم)
✍?:
سادهترین معنایی که من و شما از«ابتذال» میشناسیم، همان تهی و خلع شدن از معنا است. دربرخی موارد مسخ شدن را هم مترادف با ابتذال دانسته اند اما الا ای حال آنچه که واضح و مشخص است این است که ابتذال متضاد(و اصیلترین متضاد)با معنا است.
سیستمها و جریانات امروزهٔ زندگی اجتماعی و خصوصی ما مبتنی بر روشهای استثمار نوین نئولیبرالیسمی است که اولین هدفاش را تسلط بر حقیقت وجودی ما و انهدام و انهزام آن تعریف کرده. در این سیستم، اصلیترین جزء تکرار است. تکراری که نظم آهنین خودش را به ما تحمیل میکند و ما را از خودمان باز میستاند:صبحها بلند میشود؛ سرکار میرود غروب برمیگیردد،میخوابد و تمام صبحهای دیگر این را تکرار میکند.
ما بر اثر تکرار ناخواسته دچار اطاعت و تبعیت ناخواسته میشویم و این تبعیت در انتهای خودش بردگی بیرحمانهای را برای ما به ارمغان میآورد. در نهایت ما، در اوج ناتوانی و پیریمان در صحرای دهشتناکی که برایمان تعبیه کردهاند رها میشیویم تا بمیریم:
پوچی
?:
حال، چگونه باید با این ابتذال جنگید، در برابرش ایستاد و حتی نابودش کرد؟!
در روایتی که آوردم فرمود وقتی غم به انتهای رسد اشک ریختن ممکن نیست. حالا بیایید کمی با این کلمات بازی کنیم:
انتهای غم، آنجایی است که ما پدیدهٔ سترگِ «سعه صدر» آشنا میشویم. آنجایی که قلب ما آنقدر وسیع میشود تا بخشهایی از حقیقت در آن آرام گیرد. این واقعه عظیمی است ودر حالت معمول این اتفاق در لحظات پیش از مرگ رخ میدهد. آنجایی که به تمامی از دنیا دل میبریم و به تمامی ناامید میشویم و امید حقیقی از آنجا در ما«بروز»میکند.
حالا ما برای رسیدن به این نقطه، برای رسیدن به«انتهای غم»باید سوار بر وسیلهای از مرزهای عادت بگذریم و انقلاب کنیم. این مرکب چیست؟
…
«اشک»،این مرکبِ بلند بالا اشک است که راکب خود را از خرد شدن احساساتش در پس موجهای روزمرگی نجات میدهد. این اشک است که ما را به انتهای غم و ناامیدی میرساند. و این آمادگی،
آزادی است.
ستیهندگی با بردگی
نبرد با ابتذال!
…
«اشک»
_________________
#اشک #ابتذال #معنویت #انسانیت #آزادی #غم #رنج #پوچ #حقیقت #مرگ