یا
/ نگاهی به داستان کوتاهِ آموندسن اثر آلیس مونرو /

?:
اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیاةُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَینَکمْ وَ تَکاثُرٌ فِی الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ کمَثَلِ غَیثٍ أَعْجَبَ الْکفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ یهِیجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یکونُ حُطاماً وَ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِیدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ
بدانید زندگی دنیا تنها، بازی و سرگرمی و تجمل پرستی و تفاخر در میان شما و افزون طلبی در اموال و فرزندان است. همانند بارانی که محصولش کشاورزان را در شگفتی فرو می برد، سپس خشک می شود بگونه ای که آن را زردرنگ می بینی، سپس تبدیل به کاه می شود و در آخرت یا عذاب شدید مهیا شده است و یا مغفرت و رضای الهی، و بهر حال زندگی دنیا چیزی جز سرمایه ای برای فریب نیست.
حدید/۲۰
✍?:
ویوین هاید، زن جوانی است که در بحبوحه جنگ جهانی دوم به مدرسه شبانه روزی بچههای سلدار آمده تا تدریس کند.
آقای فاکس مدیر مدرسه مردی است با فاصله سنی زیاد از او که دلبستهاش شده و از او خواستگاری میکند. پس از گذشت مدتی از با هم بودنشان و درست پیش از مراسم عقد آقای فاکس از زیر این ازدواج شانه خالی کرده و ویوین هاید برای همیشه از آن شهر میرود.
شاید پلات داستان با توضیح و توصیف من قدری ساده به نظر برسد اما حقیقت این است که داستان درست همینقدر ساده و بدون تعلیق است. داستانی رها و بیقید(مؤلفهٔ اصلی تمام داستانهای مدرن)اما با حرفهای مهم!
در آموندسن ما شاهد جریان یافتن زندگی عادی و روزمره در کنار جنگ هستیم یک روال به شدت ملالتبار و منظم.شخصیت اصلی داستان میکوشد روز به روز خودش را بیشتر با این چرخه هماهنگ کند اما مسئله علاقه آقای فاکس به او تا حدود این چرخه را برهم میزند. توصیفات و ساختار داستان طوری تنظیم شده، که ما با این تداخل، بیتابانه معطل بازگشتن روال اصلی هستیم و این علاقه را به نوعی مزاحم دریافتمان از داستان میدانیم و نویسنده که به خوبی به این مطلب آگاه است مخاطباش را ارضا میکند.
?:
تکامل مخاطب آنجایی اتفاق میافتد که داستان تمام میشود و به کلیت ماجرا نگاهی دوباره میاندازد. به خارج شدن زندگی از روالاش که این هم در واقع جزئی از زندگی است.اینکه چقدر ما آن تغییر را مهم میپنداریم در حالی که آنهم یک روال معمولی و مسخره در دنیاست…
حرف داستان یک چیز است:
زندگی و تغییراتاش همیشه«عادی»میشود، چون روان است.
روان اما رقت انگیز،
إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ...