یا
/نگاهی به نمایشنامهٔ آنسوی افق اثر یوجین اونیل/

?:
گفتند: پروردگارا! چگونه پيوسته به ياد تو باشم؟
اي احمد! خود را دور بدار از اين كه همچون كودك باشي كه چون به سبز و زرد بنگرد دوست بدارد و چون چيزي از شيرين و ترش به او دهند فريب خورد.
_ارشاد القلوب_
✍?:
در فراسوی افق یک خانواده آمریکایی با دو پسر را داریم(از قضا وقتی که نگارنده این متن را مینویسد اسم هر دو را فراموش کرده)
پسر کوچکتر دارای روحیهٔ شاعرانه است و بنا دارد تا با داییاش که ملوان است به سفرهای دور و دراز دریایی برود و در نهایت نویسنده شود اما برادر بزرگتر عاشق مزرعه خانوادگی است و تمام وقت در آنجا کار میکند و میخواهد که بعد از پدر مدرسه را اداره کند.
اما طی یک اتفاق ساده همهچیز برعکس میشود. پسر کوچکتر متوجه میشود که دختر مورد علاقهاش او را دوست دارد. دختری که همیشه با پسر بزرگتر معاشر بوده.
پسر کوچکتر از رویاهایش چشم میپوشد و در مزرعه میماند و پسر بزرگتر همراه داییاش به سفرهای دریایی میرود.
به دلیل روحیههای متضادشان هیچکدام به درد مسیر انتخابیشان نمیخورند و تراژدی، بر سر آنان فرود میآید.
?:
رویاهای ما، آن خیالِ با شکوه رسیدن ما به چیزهای با شکوه، اولین بنای حرکتهای طولانی مدت ماست. ما رویای فتح یک کشور را داریم پس شروع به بسیج یک لشکر میکنیم، ما رویای فتح علم را داریم، پس شبانه روز درس میخوانیم...رویاها، غریزیترین جزء انتزاعی زندگی ما هستند که اتفاقا چه بسا بایست بهشان اعتماد کرد. اما نکته اینجاست که هیچوقت نباید فریبشان را خورد. اعتماد به این رویاها، پیگیری مصرانهٔ آنها است. باید دنبال آن استعداد و آن«خوش آمدن» برویم. این باعث جنبش و تحول ما ذرههای ناچیز میشود در عین ناچیز بودنمان. رویاهای ما رستاخیز ماست.
اما اینجا مسئلهٔ دیگری که وجود دارد این است که رویاها را باید وصل کرد به ایدئولوژیها،نقشهها، تجربهها...خدا میداند چه رنگها و مزههایی رویای آدمها هستند و باید ازشان گذشت. گذشتن از بسیاری از رویاها اعتراض ماست به آنچه که باعث تشکیل این رویاهاست.
و این اعتراض هم در نوع خودش یک رستاخیز عظیم است.
رستاخیز ذرهها.