
داشتیم در مورد بلوغ دختران چهارده ساله صحبت میکردیم، همانها که پوستشان را نکنده، تاکسیدرمیشان نکرده، زندگیشان نکرده سر از داستانهای مارکز در نیاورده کنج یک راهی و جایی از زندگیات سبز میشوند و خبرهای به ظاهر هولناک خودکشیشان باعث تأسفت میشود.
-معتقدم باید فرهنگ کافه نشینی رو جایگزین فرهنگ تاکسیسواری کنیم.
+ نه تا وقتی بدونی چه کسی بغلت تو تاکسی میشینه.
+ مزخرف نگو. تاکسی هم مثل سرنوشته دیگه...
- ببین ببین، الان تو داری مزخرف میگی. دوباره زدی تو خط حرفای شعاری. من خودم یه روز خیلی معمولی بود که یه دختر چهارده ساله خیلی معمولی کنارم تو تاکسی نشست.
+ خب؟... عاشقش شدی؟
- معلومه که نه. من صرفا نگاهش کردم. خدایا باور نمیکنی زنها تو یه دورههایی از زندگیشون عجب موجودات غریبی میشن...
+ من خودم زنم... درک میکنم.
- جدی؟! اصلا بهت نمیاد.
+اممم شاید به خاطر اینه که تو یه دوره عجیبی از زندگی زنانهم هستم. اون دورهای که یه زن اصلا شبیه یه زن نیست...
- داشتم میگفتم. دختره کنارم نشست. تنش به شکل افتضاحی بوی عرق میداد. ازش پرسیدم کجا پیاده میشه.
+ خب چی جواب داد؟
- گفت دارم میرم کافه. گفتم چه جالب. میری دوستاتو ببینی؟ گفت من دوستی ندارم. پولم ندارم. همینجوری میرم کافه. اونجا یه مردی هست که در مورد دخترای چهارده ساله چیزای زیادی میدونه و خب... پرسیدم دوستش داری؟ گفت نه بابا. صرفا کمکم میکنه بیشتر خودمو بشناسم. من از بقیه بیشتر بهش نزدیکم. پرسیدم چرا؟ گفت چون اون اصلا حدس هم نمیزنه من یه دختر چهارده سالهم.
+ تاکسیم داره میره. باید برم.
- مراقب خودت باش. راستی... به دخترای چهارده ساله نزدیک نشو.