
اصولا کار همیشه از آنجایی خراب میشود که ما چیزی را دوست داریم. به چیزی علاقه پیدا میکنیم. در مباحثی که در مورد صبر داشت فرمودند که ریشه کمصبری و زدودن صبر،«میل»،«علاقه» و«هوس» به یک چیز است وقتی که اینها از بین برود به طور خودکار انسان صبور میشود و راهکارش را هم میگفت:توجه مدام به خدا و مقام ربوبی او_فی الواقع داشت معنی«اخبات» را میگفت_
شما وقتی که مخبت میشوی،خواه ناخواه صبرتان بالا میرود. شما وقتی دل از دنیا و تعلقاتش(رویاها و آرزوها) میبری صبور میشوی، شما، اگر میخواهی صبور بشوی و از طرفی نمیتوانی از آن چیزهای کوچکی که بهشان دل بستی کنده شوی، به چیزهای بزرگتر نگاه کن و در مقابل آن چیزهای بزرگتر«تحت تاثیر قرار بگیر»، خشک شو، فنا شو، آنجاست که صبر و بسیاری از تغییرات اساسی دیگر در شما رخ مینماید.
روضه، آن چیز بزرگ خشک کننده است، قرآن(اللخصوص آیات جهنماش)اینگونه است...در کل تراژدی با شما این کار را میکند:«شما میترسید، رویاهای[پست]تان میمیرند و شما آدم میشوید»
[فعلا]همین
#اخبات
#صبر
#رویا