یا
/یونس نبی، ما و حوتی که کربلایمان را بلعیده/

داستان معروف یونس نبی را احتمالا میدانید،
مرد خستهای که طاقتش طاق شد و از قوماش فرار کرد
پیامبر زجر کشیدهای که شاید دیگر دل تنگش قرار مصیبتهای بلاتوصیف پیامبری را نداشت.
فرارش، بیتوجهی و غفلتاش در نهایت او را که نماد یک امر مقدس بود، محبوس شکم حوت کرد. و مدتی طولانی در آنجا ماند و باز به یاد آورد که رسالت بزرگاش مقارن با مصائبی جانکاه است و به تعبیر دیگر بار دیگر هدف بزرگش را بازنگری کرد و عقلش این حجم از ابتلا را نسبت به این هدف، منطقی دانست و یونس برای غلبه بر نفساش مدام بزرگی این هدف را به خودش یاداوری میکرد:فَلَوْ لا أَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ۱۴۳لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ…
ما، حالا و در این سال که بیشتر از یک دنباله زمانی، شبیه به یک ماحصل غیر مترقبه و مرکب از اتفاقات است، در حبس از امر مقدس کربلا قرار گرفتهایم و اقرار مشترک همگیمان در سالی که گذشت این بود که این محرومیت مدلول کمصبری و بیحوصلگی ما نسبت به امور مهم تمدنی و سیاسیمان بود اینکه راحت پذیرفتیم جسارت و توهینهایی را بعد از شهادت علمدار خیمههایمان و اینکه تن به زمزمههای شوم و موهوم درباره خود او دادیم...و خیلی چیزهای دیگر…
کربلای ما، امر مقدسی است، محبوس در دل حوتی که تجسم نتوانستن ماست و راه نهایی همان است که قرآن فرمود: یادآوری و گفتمانی دوباره پیرامون آن هدف بزرگ و عمیقی که داشتیم و کربلا نمادش بود:«تمدن اسلامی» و تحمل سختترین و عمیقترین زخمها برای آن هدف…
و البته،
در غیر اینصورت،
دلتنگیهای ما چیزی نه شبیه بینهایت، بلکه خود آن است،
ضمن قصور دردناکمان:
فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِيمٌ...