ویرگول
ورودثبت نام
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلیتو عکس یه خورده نگرانم انگار
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلی
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

/جنگ، پیش از خلقت تمام نمی‌شود/

/جنگ، پیش از خلقت تمام نمی‌شود/
یا
/مروری بر رمان«وداع با اسلحه» اثر ارنست همینگوی/

ما همیشه در کشمکش بوده‌ایم، هستیم و خواهیم بود: جامعه، تقدیر، طبیعت، خودمان...
همیشه کلیشه حکم می‌کرده که به نتیجه این کشمکش متوجه باشیم: «برنده کیست؟»
اما سوالی که همیشه بعد از خلقت، مطرح می‌شود این است که:«برنده، چطور می‌برد؟»

تمام قصه‌های قبلی اهمیت‌شان را از این می‌گرفتند که کدام آدم برنده است؟ و بعدتر فوقش اینکه آن آدم برنده چطور آدمی‌ست؟ اما اینکه خود کشمکش چیست و بر سر چه بوده؛ و آن برنده چطور برده و آن بازنده چطور، سوالی جدید برای داستان‌های جدید است. داستانی مثل «وداع با اسلحه»

در «وداع با اسلحه» با ریتم نسبتا یکنواخت زندگی یک ستوان در جنگ جهانی اول و مسئول در بخش آمبولانس‌ها و تدارکات بهداشتی مواجه‌ایم. ریتمی بسیار کند و ملال‌آور و معمولی که گزارشی‌ست برازنده و تمام؛ و در جهت هجو جنگ و در عین حال عدم انکار آن، یک انتخاب مناسب.

اتفاقی و سوتفاهمی باعث رانده شدن این ستوان و زدودن تعهدش نسبت به جنگ می‌شود: او تصمیم می‌گیرد که با معشوقه‌اش که باردار است برای همیشه از جنگ فرار کند.

در انتهای کتاب، تولدی‌ست بسیار شوکه کننده و به مثابه آغاز خلقت که درست در نقطه پایانی شروع به معنی کردن کل کتاب برای ما می‌کند: حیرتی وصف‌ناپذیر در تناقض کامل با ملال صفحات پیشین ما را وادار به دوباره و دوباره خواندن کتاب می‌کند.

خلقت، پایان کشمکش است و آغاز فهم آن: چگونگی، کیستی، چیستی...
در تجربه‌ای مشابه با «وداع با اسلحه» میفهمیم که ما هم در انتهای تمام کشمکش‌های‌مان به نقطه آغاز خلقتی می‌رسیم که معنا بخش تمام آن کشمکش و هویت بخش آن است.
درست مثل جنگی که در انتها به این نقطه می‌رسد:
وداع
با اسلحه


#آنچه_خواندم

۳
۰
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلی
تو عکس یه خورده نگرانم انگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید