یا
/حلقه مفقودهٔ این روزهای حوزه/

روزهای خیلی خیلی زیادی میگذرد از آن وقتی که صدای غمگیناش در فیضیهٔ قم پیچید:
«انگلیسیها دویست سال خواستند که شما[طلاب] جز پرداختن به احکام حیض و نفاث و تقسیم ارث کار دیگری نکنید، خواستند که شما را در بیخبری و غفلت نگه دارند و کارشان را بکنند، این مملکت را چپاول کنند و معادن را غارت کنند...باید مبارزه کرد این، وظیفه و تکلیف تمامی طلاب عزیز است که من دست همهشان را میبوسم.»
و بعد از آن، غم بیشتر شد وقتی که همان روز و همان ساعت سررسیدند و طلبهها را از بالای پشت بام پایین انداختند. حجرهها را کوبیدند و کتابهایشان را سوزاندند…
روزهای خیلی زیادی میگذرد از آن ایامی که طبیب پیر ما دوایی تجویز کرد و بهبود ما به سمت وقوعاش پیش رفت و پیکر نحیف روحانیت عزم برخاستن از بستر کرد، برای مبارزه…
روزهای زیادی میگذرد از رفتن پیر خراباتیمان، دامن کشان، لبخندزنان، تازهتر از نسیم سحر و...دخیل شدن پیکر نحیف جامعهٔ روحانی به یک سید خراسانی، سایهٔ روح الله، مردی برای تمام فصول، مردی برای مبارزه…
حالا، روزهایی میگذرد، که روحانیت، در نقاهت بیماری صدسالهاش، آرام آرام گام میزند و دستانش بر قدرت روزافزوناش نیرو میگیرد، حالا وقت تاختن است، وقت ساختن و از گور سنگی صدساله، گریختن، اما مشکلی، شکل آن غدهٔ سرطانی بدخیم که یک روز راه نفس را میبندد از گذشتههای دور خودش را به دامان حوزه انداخته و تا جایی که توانسته بر این پیکر مقدس تاخته و خبر از فتح میدهد، آن مشکل«مبارزه» است چیزی که روحانیت یک بار دیگر به آن جان گرفت، نفس کشید و احیا شد. آن مشکل، «فولاد» است تمثال همان آیهٔ با شکوه، وقتی که فرمود:وَ أنزَلنَا الحَدِیدَ فِیه بَأسٌ شَدِیدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ…
چشمان این جسم سنگین و ثقیل و تازه شفا یافته، نوری میخواهد، نوری که از او دریغ کردهاند، نوری که از او دریغ میکنند،این روزها…
حوزه در این روزهای مهآلود مبارزه را فراموش کرده بر آن تاکید نمیکند، میلش به فولاد را سرکوب کرده و خود را مایل به استعمال همان عصای چوبی صدساله نشان میدهد، اینها نمایش مرگ است و حتی ترسناکتر از آن، نمایش سوگ، برای سقوطی که حتی احتمالش هم شوم است…
رستاخیز این جسم مقدس مدتها است آغاز شده و بهاران بر او گذشته، تناش با اندود آفتاب آشنا شده و حالا زمستان سختی در پیش است که پس آن را حاصلهایی غیرقابل توصیف پر کرده... بهاران، بهاران، روزهایی پر از باران…
ولی این مسیر، میسر نیست مگر با فروغلتیدن در فولاد و تمسک به آن، مگر با چیزی که میدانیماش اما چنان عظیم است که زبانمان از بیانش میگیرد…درست شییه آنچه نگاشته شد:
مبارزه…
فَبَصَرُکَ الیَومَ حَدِید…