/ به من دست نزن! /
یا
/ گوساله کیست؟سامری کجاست؟و چرا میشود گذشته را فروخت حتی زیر قیمت بازار؟! /

?:
سامری یک شعاری داشت؛ هر کسی نزدیکش میشد میگفت «به من دست نزنید؛ لا مِساسَ»(سورۀ طه/97)
و شیخ صدوق در امالی روایتی دارد از پیامبر که بعد از من سامری های امت پدیدار میشوند.
و مصداقاش را هم، ابوموسی اشعری خواندهاند کسی که نمیگوید به من دست نزنید بلکه میگوید جنگ نکنید:
لَا یَقُولُونَ لا مِساسَ لَکِنَّهُمْ یَقُولُونَ لَا قِتَالَ إِمَامُهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ قَیْسٍ الْأَشْعَرِی»(امالی مفید/ص30)
✍:
در میان داستانهای تاریخیِ قرآن داستانی وجود دارد که بیشتر از عبرت مایة تعجب و تحییر است.
بنی اسرائیل سختیها و رنجهای زیادی کشیدند. کار بدانجا رسید که در کوچه و خیابان شکم زن حامله را پاره میکردند تا مبادا موسیای بیاید. هنگامی که بعد از آن حوادث مفصلی که خود بهتر میدانید به مصر رسیدند و آستانة آغاز تمدنِ عظیم الهی قرار گرفتند اتفاقی افتاد که حقیقتا شبیه دانههای فاسد قهوه، کام را تلخ و ترش میکند. هنگامی که موسی(ع) برای فراگرفتن اصول تمدن و کتاب ناب تورات به کوه طور رفته بود. هنرمندی در با انگیزهای نامشخص سربراورد و به واسطة قدرت بینظیر و فوقالعادهای که در هنر مجسمه سازی و همچنین فن بیانی به مراتب اعجاب آور داشت، قائلهای را آغاز کرد که بهتر میدانید.
قائلهای که سرآغاز شروع جنگهای داخلی یهودیان و تفرقه بین آنان بود. قائلهای که تمدن عظیم الهی را که درست فقط یک قدم با تحقق فاصله داشت، قرنهای متمادی پس زد و امتیاز ایجاد آن را از یهود گرفت.
سامری بعد این ماجرا در میان مردم تکه کلام جالبی دارد:لا مساس لا مساس:به من دست نزن به من دست نزن!
بسیاری این را تعبیر به نوعی ترس میکنند که سامری بدان مبتلا شده بود. ترس از برخورد با مردم. ترس از نزدیک شدن به آنها. و برخی ابعاد روانی قضیه را بیشتر میشکافند و میگویند سامری به واسطه توانایی اش در اینکه کاری کند مردم گذشته تلخ خودشان را فراموش کنند و به عقب برگردند، دچار نخوتی شده بود که چندان راه برای دیدار با دیگران نمیگذاشت.
دو نکته اساسی:
1_به من دست نزن
2-قدرت سامری در منحل کردن خاطرات تلخ گذشته و تجربه مبارزه سخت یک ملت و رجعت دادن آنان به چیزی دون شأن شان.

?:
تاریخ به ما ثابت میکند که اصولا به طور روتین ملتهایی که از به پیروزیهای عظیم دست یافتهاند متشکلاند از مردمی که تحت نابرابریها و ستمهای شدید قرار داشته اند و با قربانی کردن و فداکاری تعدادی از خودشان موفق شدهاند که بر آن نیروی ظالم غلبه کنند.
ملت ایران علیرغم تمام گذشتة پرافتخارش در چهار قرن اخیر اسیر سیاه ترین استثمار ها و بردگیها شده. هویتش را از دست داده و روز به روز مشتی از غرب به چانه و لگدی از شرق به شکمش تحمل کرده.
حالا و در این مقطع، بنی اسرائیل با قربانیان و فداکاریها به صحرای سینا رسیدهاند. درست در یک قدمی آن تمدن درخشانشان.
در طی این چهل و دوسالی که اختیار امور تا حدود قابل توجهی در حیطه مردم بوده. عدهای مصرانه تلاش به تحریف وقایع دارند. عوض کردن معبود. گوسالهای طلایی با سنگریزههای درشت که صدایی افسونگر میدهد...آمریکایی سرخ و سفید با ستارههای درخشان. زنان بلوند و مردان قوی هیکل. کوکا کولا و آن مدل لعنتی که انگار مکدونالدش را در بهشت برین گاز میزند...
شاید...
فقط کمی صبر لازم باشد تا موسی با تورات سر برسد
و بار دیگر صدای شادی خداوند از میان سینه سوختگان بخواند: