یا
/ کشف قلوب به شیوه امام صادق و به مثابه استخراج نفت! /

?:
ابوهارون شاعری بود از محبین امام صادق(ع)در منا به امام گفت شعری دارد آماده خواندن. حضرت گفتند در منا جای شعر نیست. گفت:برای حسین است.
پس امام برخاست و خود خیمهای برپا کرد، پرده کشید و ابوهارون را در صدر نشاند و فرمود:بخوان ابوهارون.
میگوید با احتیاط خواندم از ترس اینکه نکند شیخ پیر قلباش بگیرد.
فرمود:راحت بخوان ابوهارون(روضههایی هست که نه فقط تو و شیعیان بلکه حتی ملائکه هم نمیدانند و اگر بگویم عالم به هم میریزد)
شروع کردم:
امرر على جدث الحسین.... فقل لأعظمه الزكیة
هرگاه جسد حسین را دیدی، به استخوانهای مطهرش بگو...
✍:
راستش نکته عجیبی در همین چند خط روایت معروف وجود دارد که دوست دارم نظرتان را بهش جلب کنم. آن هم شیوة تبلیغیِ فوقالعاده جالب امام صادق(ع) است:
«اهتمام به تراژدی»
امام صادق به روضههای شدید و صریح تاکیید میکنند. اهل تعارف نیستند. سوز را زیاد میکنند آن قدری که پوست را بسوزاند، گوشت را بدرد و حتی استخوان را خرد کند. این، توقع امام صادق است.
ارسطو در تعریف جهانی و مشهورش تراژدی را مایه تزکیه نفس و روح میداند. میگوید وقتی که تو به روایت یک شخصیت تراژیک گوش میکنی، ناخواسته وارد همذات پنداری با او میشوی و هنگامی که شخصیت تراژیک(با آن خصایص ارزشمند و بزرگاش مورد حمله قرار میگیرد، در تو احساس دوری و بیزاری نسبت به دنیا پدید میآید) و همین باعث زدودن حب دنیا و در نتیجه تصفیه و آلایش روح میشود.
این، بزرگترین رسالت هنر است.

?:
امام صادق با استفادة بینظیر از این مفهوم پایههای اساسی گرایشات قلبی را در افراد استوار میکند. حسین(ع)شخصی قوی و غیرعادی است. او زاهد و بیاعتنای به دنیا و در عین حال قوی و قدرتمند است. در روضه، ما با او همراه و حتی یکی میشویم و هنگام مصائباش دل از دنیای پست و گرایشات دنیاییمان میبریم و همین عامل ما را به سمت پالایش روحیمان سوق میدهد.
من از این رو این فرایند را به استخراج نفت تشبیه کردم که حقیقتا پرداخت یک تراژدی کاری سخت و سترگ است و از آن سختتر، نفوذ دادن تراژدی در قلوب است...
بیرون کشیدن حقیقت از میان قلبهایی که هرلحظه بیشتر وابسته به دنیا و مادیاتاش میشوند شاید کاری باشد که فقط یک امام از پساش بربیاید.
هم در ساخت،
و هم در پرداخت.
به استخوانهای مطهرش بگو...
پ.ن:روایت از »ثواب الاعمال،صفحه«178