ویرگول
ورودثبت نام
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلیتو عکس یه خورده نگرانم انگار
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

/انفعال تقویمی/

یا

/شکل یک تشکیلات متلاشی/

کلیپ دهه هشتادی‌ها،زندان اوین، طالبان،کیمیا علیزاده، انتخابات، رد صلاحیت‌…

اینها تنها بخشی از زنجیرهٔ بی‌نهایت موضوعاتی است که طی فقط چهار ماه اخیر داغ و اصطلاحا ترند شده‌اند و بخش قابل توجهی از قلم‌های خوب و فکر‌های مستعدی که می‌شناسم و یا با این عنوان در جامعه به رسمیت شناخته شده‌اند، خودشان و استعدادشان را صرف«واکنش» نشان دادن به این مسائل و دقیقا در همان برهه مورد وقوع کرده‌اند.

و حالا سوال اساسی این است که آیا اصلا این واکنش‌ها لازم است؟ آیا این سر و صدا‌های ما، آگاهانه و به اراده خودمان و یا تحت سلطه غیر مستقیم رسانه بر ما شکل می‌گیرد؟

پیام‌ها، متون، پست‌ها، یادداشت‌ها و جستار‌های فاضلانه و عالمانه‌مان و یا حتی پیگیری‌هایمان در اینستا و توییتر حول این موضوعات، آیا به اراده خودمان انجام می‌شود؟

اصلا یک سوال دیگر، چرا این‌ها بایستی اینطور وقت ما را بگیرند؟ چرا این‌ها باید به سمت ما«هجوم»بیاورند و ما نسبت به این مسائل به صرف دفاع از آنان نسبت به مواضع خودمان اکتفا کنیم؟چرا ما نباید خط، سیر و مسیر مشخصی داشته باشیم که این‌ها، این مسائل، قبل از تبدیل شدن به یک بحران تئوریک اجتماعی جایگاه مشخص و معلومی در این سیر داشته باشند و دیگر تبدیل به یک«بحران»نشوند؟

بگذارید یک مثال بزنم.منظومهٔ شمسی را در نظر بگیرید که متشکل از مدار‌هایی مشخص و است که سیارات با نظمی تخطی ناپذیر به دور آن مدار‌ها می‌گردند و هیچ تغییری در این تکرار نیست. حالا اگر یک شهاب سنگ یا یک زائده فضایی وارد یکی از این مدار‌ها شود، قطعا می‌دانید که چه اتفاقی می‌افتد، مدار‌ها آن زائده را خارج مدار منفجر می‌کنند و اگر زائده کمی بزرگتر باشد، در خارج از جو هر سیاره منفجر و معدوم می‌شود، و بعضا موارد بسیار محدودی هستند که از جو هم عبور می‌کنند و می‌شوند آن شهاب سنگ‌های معروف(که البته درصد زیادی از آن‌ها هم داخل جو آتش گرفته و می‌سوزند)

حال یک‌بار دیگر به بحث بر‌میگردیم:

اگر ما، اندیشه، گرایشات و اعمال‌مان مبتنی بر یک منظومه باشد، آیا این همه داد و بیداد و تشتت در جامعه لازم و طبیعی است؟ آیا این زائده‌های فکری، فرهنگی، سیاسی نباید جایی بسیار دورتر از اینستاگرام و میز‌های بحث ما معدوم و منفجر شوند؟ یا اینکه حداقل پیش از این در منظومه ما تعریف شده و به وقت وقوع‌شان بر سر جای تعیین شده‌شان بنشینند؟

این، زنگ خطر و تهدیدی برای تشکیلات‌های ما که برای فعال بودن زاده شده اما در مسیر مسلخ منفعل بودن پیش می‌روند نیست؟

آیا بعد از چهل سال زیست در اندیشهٔ فعال شخصی چون امام، وقت تهاجم برای تمام قلم‌های بیدار و اندیشه‌های آگاه نرسیده؟

سمفونی سنگ‌ها رنگ ارغوانی می‌گیرد وقتی که می‌خوانند:

لَا الشَّمْسُ يَنبَغِي لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ…

پ.ن:شهید صدر جایی می‌گوید آیا وقت آن نرسیده که قلب‌های‌مان را به قرآن عرضه کنیم؟ و به راستی چه انفعالی بهتر این...شکل همان مثالی که پیش‌بینی‌اش کرده‌اند: یک روز سیارات چنان به سمت خورشید«کشیده»می‌شوند که تمام مدار‌ها به یکباره از هم می‌پاشد…

هُم جَمیعٌ لدینا محضرون...

۳
۰
محمدحسین مهدیقلی
محمدحسین مهدیقلی
تو عکس یه خورده نگرانم انگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید