
اینا رو روی دیوار خونهام مینویسم. نه اینکه دنبال یه کار خاص و متفاوت باشم. هیچ چیز دیگهای این اطراف نیست. لپتاپمو سه ماه قبل فروختم تا بتونم اینجا رو اجاره کنم. پس چیزی جز کاغذ برام نمونده بود که اونم به لطف سیل امروز صبح نابود شد. پنج دسته کاغذ کاهی نامرغوب توی اتاقک کوچیکم شنا میکنه. توی یه مقداریش نوشته بودم که حالا دیگه قابل خوندن نیست. خدای من دارم از خوندن مزخرفاتم حرف میزنم در حالی که آب تا زانوم بالا اومده و آروم آروم داره بالاتر میاد. راستش خوشحالم. غذایی توی خونه نداشتم. خیلی گرسنمه. اینطور مواقع یه عده پیدا میشن که به سیلزدهها غذا بدن. گوشیم مدام زنگ میخوره و هی میره رو مخم. میخوام بندازمش تو آب اما روی پولش برای زنده موندن حساب کردم. فرید بیپدر ولکن نیست اما من دست از مقاومتم بر نمیدارم. مقاومت میکنم. درست عین سه ماه قبل که التماسش کردم یکم پول بهم قرض بده تا سر پا بمونم اما اون مثل چوب کاج، سفت و بیمصرف جلوم واستاد و مقاومت کرد. دوربینمو فروختم. قبلا فکر میکردم یه عکاس بدون دوربینش مرده اما سه ماه قبل فهمیدم عکاس هم یه آدمه و آدم برای زنده موندن نیاز به غذا داره نه دوربین. سه سال پشت هم هر نمایشگاهی که گذاشتم هر دفعه بدتر از قبل شکست خوردم. مفتضح شدم. نابود شدم. به خودم گفتم از اولم استعداد عکاسی نداشتی. روی گذشته و روزای خوب چشم بستم. تلاش کردم یادم بره توی نمایشگاههام جای سوزن انداختن نبود. از گرسنگی ممنونم که تو این فراموشی کمکم کرد. تصمیم گرفتم نوشتن رو امتحان کنم. اما همین تصمیم هم نیاز به پول داشت. هرچی داشتم فروختم و با پول پیش خونهام بدهیهامو صاف کردم. با ته پولم این اتاقک رو اجاره کردم. حتی اسم این روستای فراموش شده یاده نیست. اینجا خبری از برق و گاز نیست اما دو رو برم پر از آبه. آبی که برای جبران تمام کمبودهای این مردم هر چند وقت به چند وقت طغیان میکنه و بالا میاد. آب مهربون. آب خوب. مهم نیست دارم چه خزعبلاتی مینویسم. فقط میخوام ادامه بدم. اولش از اینکه صاحب خونه بیاد و دیواراشو ببینه وحشت کردم اما بعد به این نتیجه رسیدم که آب چیزی از این گچای سفید رنگ نخورده باقی نمیذاره. نمیتونم توصیف کنم که نوشتن روی گچ دیوار چقدر بیشتر از نوشتن روی کاغذ حال میده. این اتاقک خیلی بزرگ نیست. در واقع فقط یه اتاقکه. یه اتاقک کچی معمولی بدون یخچال. بدون تلویزیون و بدون تقریبا هیچی. یاد ساره میافتم. اگر هنوز بود، قبول میکرد بیاد و تو این اتاقک با من زندگی کنه؟ ازدواج کنیم و بچهدار بشیم و هر دفعه بچههامون رو بسپریم به آب. چی دارم میگم من؟ نافام خیس شده. حساش میکنم. آب بالاتر اومده. دیگه سرماشو احساس نمیکنم. فقط خیسی و رطوبت. دارم غرق میشم اما به خودم قول دادم دست از نوشتن نکشم. مینویسم، مینویسم، مینویسم...
حالا حدود پنج ساعت گذشته و تقریبا دیگه دیواری نمونده. یه مقدار از نوشتههام خیس شده اما اهمیت نمیدم. کاری جز نوشتن برام نمونده بود. حدود نیم ساعت قبل یکی با مشت در میزد. فرید بود. پرید تو و شلپ شلوپ کنان اومد سمتم. نگران زنده بودنم بود. با لیوان از آب اطرافمون برداشتم و بهش تعارف کردم. ازش خواستم راحت باشه و از خودش پذیرایی کنه. فرید اولش دو دقیقه تمام نگاهم کرد بعد یهو بشکن زد و یه دوربین کوچیک از جیبش درآورد و شروع کرد از من و دیوارا عکس گرفتن. اهمیتی ندادم. بعد از حدود یک ساعت بی هیچ حرفی زد بیرون. تا الان هم خبری ازش نشده. صدای گوشیم اومد. یه پیامک اومده...فرید نوشته عکسا رو برای یه گروه تجاری هنری معروف فرستاده و اونا هم خوششون اومده. میخوان عکسا رو بخرن و یه نمایشگاه بذارن. عدد پیشنهادیشون رو هم نوشته. متاسفانه آب رفته توی گوشیم و ته صفرا رو نمیبینم. استیکر پول و خنده و قلب میفرسته. حالا هم داره زنگ میزنه. گوشی رو میاندازم تو آب. هوا داره تاریک میشه. باید کارمو تموم کنم.