
یکی از بزرگترین اشتراکاتی که میتواند یک زبان مفاهمه قوی و منحصر به فرد در میان افراد ایجاد کند«مرگ»است.
مرگ، در هر سطح و شأن تاثیر گذار است و در هر حالتی ما را تکان میدهد. به عبارتی متنبهمان میکند و نه اینکه از ما بخواهد بلکه با هجوم قاطع و سختاش ما را به اندیشیدن پیرامون مسائل اساسی، وادار میکند.
و این اندیشیدن متفاوت با سایر اندیشیدنها است چرا که موازی و مقارن با عملکردی با تاثیر[خیلی]مستقیم از آن اندیشهها است.
این ترکیب معجزه آسا(ترکیب اندیشه و عمل با این دوز مشخص) یک حالت بیرونی دارد که نماد یگانه و بیهمتای این تاثیر منحصر به فرد است.
قرآن، آن را تحت لفظ«اخبات»معرفی میکند و فیالواقع آن را از عامل بالادستی و جامعتر مرگ یعنی خداوند، منشأ گرفته میداند.
و در غرب، ارسطوی کبیر که به تعبیر رسول الله(ص) پیامبری از پیامبران گذشته است، این حالت را تحت لفظ«کاتارسیس» و منتج از یاد و ذکر مرگ در قالب تراژدی میداند.
و اما کمی در مورد این حالت:
احتمالا لحظاتی در زندگیتان بوده که به یکباره احساس کردهاید که دنیا با تمام عظمتاش چقدر پست و حقیر است و قطعا اگر به طور جدی با مسئله«مرگ»برخورد داشتهاید، تجربه تلخ اما خوشایند و عمیق بعد از آن را به یاد دارید: روح شما غرق در یک شکوه بلا توصیف، نسبت به تمام شهوات و لذات سابق بیمیل است و در موجی فزاینده شما را بیشتر و بیشتر از محسوسات جدا کرده و به قعر معنا میکشاند و «فقط»این مرگ است که با غور در محسوسات حول آن شما از محسوسات منفک میشوید.
این مسئله که یکی از بزرگترین دغدغههای امروز، دیروز و فردای بشر است بلاشک یک زبان مفاهمه برتر است.
و همچنین تجربهای عجیب، با ابعادی فوق تصور و مدهوش کننده…
ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ…
پ.ن: این، مسئلهای بزرگ و ذوابعاد است که این حقیر سعی میکنم با خامه شکسته، زبانی الکن و قلبی ملتهب منظومهاش را ترسیم و تجسیم کنم...این سری سطور، ادامهدارند
التماس دعا