یا
/ اهل مدینه سر به سرش میگذاشتند... /

?:
سپس معاویه(لعنه الله) ابامحمد(ع)را به کاخ ننگین خویش دعوت کرد و به ملازماناش امر فرمود که بیدریغ او را اهانت کنند و زبانشان را از بند حرمت او برهانند...آنگاه حسن(ع)وارد شد و معاویه خود اولین نفر شروع به هتک حرمت و بیادبی کرد: تو اى حسن! ادعا کردهاى خلافتبه تو میرسد تو توان آن را ندارى... ما تو را به اینجا دعوت کردهایم که تو و پدرت را دشنام دهیم. اما پدرت را خدا به تنهایى سزایش را داد، ... شما مدعیان چیزهایى بودهاید که حقیقت ندارد...
بحارالانوار، ج 44، صص 71- 73.
✍:
در میان آزارهای جسمی و روحی متعددی که اهل بیت پیامبر بعد از آن حضرت_و حتی در زمان خود آن حضرت_ متحمل شدند، توهین و اهانتهایی که بدانها شده جای بسی «آه» دارد.
در روایت بالا چیزی که به نظرم بیش از همهچیز جان امام را سوزانده، عبارتی است که شاید تنها علت خلقت امام بوده و آن لعین آن را در زبان آلودهاش از امام سلب میکند: تو اى حسن! ادعا کردهاى خلافتبه تو میرسد تو توان آن را ندارى...خداوند فلسفه خلقت امام را مدیریت جهان و عالم هستی اعلام کرده و او را نماینده خود در دنیا قرار داده. پس چه آهها که از جانهای سوخته باید نذر امام مجتبی کرد...
اما صبر آنجایی شدت ضربهاش قویتر میشود و آنجایی زورش را به تمام تحمل آدمی وارد میکند. که آن شخص مورد اهانت اصلا در سرشتاش نیست که جواب این کلمات را بدهد. هرچند که حریف کلمات سخیف و عبارات ناسزا را پشت هم ردیف کند اما هیچ کلمهای برای کسی که خدا و کلمات خدا در او ظهور کرده نیست.
خیلی سادهاش این شکلی است که: شخصی با مشت، شخص دیگری را بزند اما آن شخص، با اینکه قدرت و توان زدن را دارد به خاطر اینکه ذرهای برابری با حریفاش ندارد اصلا به او نگاه هم نمیکند. حتی اگر معاویه نباشد و در کوچهها اهل مدینه(و تمام اهل مدینه)جای معاویه را بگیرند و سر به سر نوه رسول خدا بگذارند.
منتهی این وسط تنها چیزی که میماند،
جای ضربه است
و دردش...

?:
بیادبی و توهیین شاید از بارزترین ابزار خراشیدن صبر به شیوهای باشد که توضیح دادم. این شیوه در تمام تاریخ و در تمام اعصار دیده میشود اما همانطور که گفتم، سوز اصلیاش آنجاست که نابرابری بین اشخاص باشد و آن شخص مضروب به خاطر اینکه هیچ برابری با مقابل نمیبیند و این برخوردها اصلا برایش تعریف نشده، سکوت، گذر و تحمل کند.
چندی قبلتر در همین حوالی و در صدا و سیمایی که برای ترویج نام و یاد حسن بن علی(ع) علم شده بود طی یک برنامه انتخاباتی، شکلی از این بیادبی و شکلی از این تحمل را نشان داد. این متن و نیت مولفاش ناظر به هیچ حزب یا جریان سیاسیای نیستش و صرفا ناظر به رفتاری است که انجام شد و میلیونها نفر از شیعیان ابامحمد آن را دیدند.
به راستی چرا باید تحمل کرد رفتاری را که روزی وسیله شکنجة امام این امت بوده؟
چرا باید اعتراضی عمومی و جنبشی بر علیه «بیادبی» کسانی که داوطلبان حکومت بر مردم هستند صورت نگیرد؟ مگر ما معاویه میخواهیم که به بیادبان راضی شدهایم؟
چرا بیادبی که دهها برابر از بیحجابی، شرابخواری، قماربازی و هزاران گناه سطحی است را از معادلات کلان سیاسی و فرهنگی خودمان پاک نمیکنیم؟
و چرا راضی میشویم
به این نابرابری؟
به آنچه که صبر را ترسناک میکند...
#امام_حسن #امام_حسن_علیه_سلام #امام_حسن_مجتبی #واقعیت #اشک #تراژدی #عزیز_بن_عزیز #انسان #زندگی #انتخابات #ادب #بی_ادب #رنج #درد #بی_ادبی #ابراهیم_رییسی #محسن_مهرعلیزاد #آزادی #انتخابات1400 #مطالعه #کتاب #سیاسی #شیعه #مذهب #اسلام #مسلمان #جمهوری_اسلامی_ایران #نجابت #صبر #تحمل #شهادت #شهید #غریب #مظلوم #مناظرات