
نمیدانم وسط کدام درس از ادبیات بودیم.حتی درست خاطرم نیست سال سوم بودیم یا پیش دانشگاهی. اما حالت چهرهاش را دقیق به یاد دارم که وقتی میخواست یکی از بحثهای ادبیات را به دنیای ملموس خودمان ربط دهد، سرش را از کتاب بالا آورد،با عینکی که تا نوک دماغ جلو آمده بود به چشمهای همه مان با دقت خیره شد و حرفش را اینطور شروع کرد:«همه شما مادر میشوید...چه بخواهید،چه نخواهید.» اکثرمان پوزخند زدیم و احتمالا مطابق انتظارش بود که بلافاصله ،اینبار برای اینکه قاطعیت بیشتری داشته باشد ،دوتا انگشتش را هم بالا برد و بلندتر از دفعه اول تکرار کرد:« چه بخواهید چه نخواهید!.» و همین دوکلمه را جوری کش داد که صدایش نازکتر شد.
آن روزها ما عادت نداشتیم کسی به ما بگوید «چه بخواهید، چه نخواهید» صبح تاشب هرچه معلم و مشاور دیده بودیم به ما گفته بودند« اگر بخواهید میتوانید.» و این را حتی معلمهای قلابی شبکههای مختلف که بالا و پایین میپریدند تا بستههای مختلفشان را گرانتر بفروشند با اطمینان بیشتری به خوردمان داده بودند..
ولی او با کفهی سنگینتری از سن و تجربه، یک تنه وسط آنهمه قیل و قال و هیاهو،با مانتوشلوار قهوهای و کفشهای پاشنه بلندش ایستاده بود روبروی سکوی کلاس و خیلی راحت گفته بود چه بخواهید ،چه نخواهید!
آن اتفاق فقط یکبار،توی یکروز از یکی از سال های تحصیلم افتاد اما چنان زوری داشت که هربار آنچیزی نشد که انتظارش را داشتم، هربار تلاشم را کردم و زورم را زدم ولی نشد،هربار که فهمیدم باید چیزی را رها کنم،هربار که فهمیدم حتی اگر بخواهم نمیتوانم رها کنم، مثل انیمیشنهای بچگیام ابری بالای سرم با تصویر محوی از او ظاهر شد و توی گوشم تکرار کرد:« چه بخواهید چه نخواهید!»
حالا میفهمم که او از بالا و پایینهای هفت شهری که گشته بود و ما آنموقع هنوز دولا شده بودیم تا از خم اولش بگذریم، خیلی خوب دانسته بود تمام پاشنههای در روی همین گذرواژه میچرخند،چه بخواهیم چه نخواهیم.