
از آن دمی که از روح خود به ما دمیدی،جان ما پیوند خورد با هرآنچه که نام و یاد تو را داشت.
و از آن دمی که در زمین رها شدیم،پیوند خود را گسستیم و هر یک از ما، پر از واهمه و وهم، به سویی گریختیم تا مگر بیابیم تکه ی گمشده ی قرارمان را و به وصلِ اصلمان برسیم.
ما ساختیم و سوختیم و سوزاندیم،در حسرت این وصال.
اما حاشا دمی قرار! کلّا دمی نجات!
که هرآنچه دیدیم تنها سراب بود و ما را سرگشته تر میکرد.
و آنگاه که در کویر نومیدی زمین گیر شده بودیم و تفتان کوره ی تشویش ذره ذره ذوبمان میکرد،خنکای نسیمی معطر به جانمان نشست.
مردی نه از پستی زمین، که از بلندای حراء، به حقیقت رسیده بود و به سوی ما می آمد تا بار امانتش را به قلب هایمان بسپارد.
او، آمده بود تا ندای از یاد رفته ی تو را در گوش جانمان نجوا کند.
عطر تو، نام تو و کلام تو برایمان نا آشنا نبود.پس برخاستیم و به دنبال امین تو راه افتادیم.و او رشته ای در دست گرفته بود که یک سرش در دل ما و سر دیگرش در عرش تو عقده انداخته بود.
ما نمیرفتیم؛ او بود که قلاب را میکشید تا قلب های بی قرارمان را به قرارِ سلامی از سدرة المنتهی رساند.
سلام بر او!که تو بر جان عزیزش سوگند یاد کرده ای و به راستی که امانتش را به سرمقصد رساند.
و سلام بر تو! که هرگز مارا رها نکرده ای و هر آینه نگاهبان و نگاهدارمان هستی.