
احتمالا برای خیلیها همینطور باشد.
وقتی شبهای محرم از پنج میگذرد کار سخت میشود...دیگر نمیخواهد روضهی خاصی،نوحه یا مقتل سوزناکی بشنوی.
همینکه دختربچهی مشکی پوشی با موهای کوتاه به مادرش بگوید:«میخواهم بروم پیش بابا»، همینکه پسربچهای وسط بازیهایش بیاید سراغ کیف مادر که آب پیدا کند،همینکه چهرهی پیرغلامها را ببینی، همینکه یک زنِ تنها ببینی که اشک میریزد، باید التماس چشمهایت کنی که تا خود روضه صبر کنند و آنوقت از خجالتشان دربیایی.
باید به حافظهات التماس کنی چیزی از تاریخ و مقتل یادت نیاورد.
یادت نیاورد اسبی که قرار بود سمت خیمهها برگردد کدام سمت رفت،چهها شد،...
یادت نیاورد کجای روز عاشورا گفت«این مصیبت بر من آسان است...»
یادت نیاورد معنای «و بقی الحسین فردا وحیدا...» یعنی چه.
کاش میشد انقدر به جنگ چشمها و حافظهام نروم...کاش میشد هروقت،هرجا که دلم خواست اشکهایم را آزاد کنم.
اصلا شبهای محرم از پنج که میگذرد، باید بعد از خدا، گریه به دادمان برسد. کاش میشد آنقدر که حق مصیبت توست،گریه کنم.