من شخصا طرفدار طراحی های مینیمال هستم. حالا چه در ساختمان باشد چه در دیزاین ادمین پنل یک وبسایت. این روزها بخصی از تایمم را به بررسی محصولات شرکت های دیگر می گذارم. خیلی هم دقیق این کار را می کنم و معمولا آنچه که از کار روزانه ام باقی می ماند بوکمارک می شود تا فردا به ادامه ی بررسی آنها بپردازم. دیزاین ها به سمت سادگی رفته است. اما در برخی موارد خطا نیز وجود دارد و این خطا عملا فانکشنال نیست. امکاناتی که پنل فلان شرکت ارایه می کند همگی کار می کنند و خوب هم کار می کنند اما به حدی ساده شده اند که اگر با پنل قبلی آن شرکت مقایسه شود تصور می گردد که امکانات آن را نیز از بین برده اند. در اینجا سادگی اعزاق آمیز اتفاق افتاده است. از شدت سادگی شما مجبور هستید تک تک گزینه ها را ببینید زیرا فکر می کنید هنوز جاهایی وجود دارند که شما ندیده اید زیرا احتمال می دهید که چنین وبسایتی قاعدتا نمی تواند پنلی به این سادگی داشته باشد. مدام گزینه ها را چک می کنید مبادا عملکرد دیگری داشته باشند. می دانید منظورم چیست؟ مثل این است که شما به طور مثل سوار یک ماشین آخرین مدل شوید و هیچ چیزی جز چند صندلی نرم در آن نباشد. نه دکمه ای نه فرمانی نه صفحه ای. هیچ چیزی. فقط یک پیغام به نمایش درآید که الان اتومبیل حرکت می کند و صبور باشید. شما چند لحظه شک می کنید. به فکر فرو می روید. پس گیج ها و فرمان و فوق و برف پاک کن ها و عقربه ها و دسته ها کجا هستند؟ اوکی کامپیوتری شدند. باشد قبول اما نه آنچنان که آدم در استفاده از آن اعتماد نکند. نه آنچنان که به عملکرد صحیح آن شک کنی.
یادم هست چند سال پیش خبری را خواندم که ژاپن ماشین هایی را ساخته است که آنقدر بی صدا هستند که برای عابرین پیاده دیگر خطرناک هستند و چون هیچ صدایی ندارد شاید شخصی حواسش نباشد و تصادف رخ دهد. قانونی تصویب شد که در این ماشین ها یک دستگاه صوتی تولید کننده ی صدای ماشین قرار دهند.
خلاصه این که موضوع سادگی کما این که به دیزاین مربوط است اما به نظر من یک موضوع UX ای است. تمام تلاش ما بر این است که تجربه خوبی برای کاربر رقم بزنیم. اگر از سادگی یا آشفتگی یا فیچرهای اضافی حرف می زنیم باید به یک چیز عمیقا فکر کنیم. این که این امکانات چه تجربه ای را برای کاربر رقم می زند. آشفتگی یا شفافیت؟
