گاهی از خودم سوال می کنم که افرادی که توانستند تحولی در دنیا ایجاد کنند یا به هر نحوی ما نام آنها را پس از گذر از دهه ها می شنویم چگونه بوده اند؟ این چگونه بودن آنها را در ذهنم به دو قسم تقسیم می کنم. آنگونه که بوده اند و آنگونه که انجام داده اند. منظورم همان doing , being است. می خوانیم که فردی سی سال پیش برای یونیکس فلان کار را کرده است. چهل سال پیش معماری توانسته مضمونی از سادگی را در دیزاین به کار ببرد. فلان خواننده توانسته با آن احساس خاص منظوری را برساند. خوب چگونه؟ آیا اینها صرفا درگیر نوعی دویینگ متفاوت بوده اند و از عمل کردن به چیزی که باور داشته اند توانسته اند به خلق برسند؟
چی؟ از عمل کردن به چیزی که باور داشته اند؟ باور؟
وقتی در زندگی این افراد ریز می شویم می بینیم که چیزی در پس ذهن آنها غوطه ور بوده است. نوعی بودن. همان being. آنها به ذن علاقه داشته اند. فلسفه می خواندند، مدیتیشن می کردند، به چیزهای عجیب فکر می کردند و بلد بودند ذهنشان را کاشانه ی خلاقیت کنند. این صرفا doing نیست. این چیزی نیست که با پر کردن بتوان نتیجه گرفت.
شیرجه بزنید. در چیزی شیرجه بزنید و از آن طرف اش در بیایید. تا چیزی را تا ته نروید نمی دانید آن سوی اش چیست اما من به شما نشانه های آن را می گویم. آن سویش خلاقیت است و چیزی به مراتب بهتر. در نوعی از بودن غوطه ور شوید. doing خودش پدید می آید.