
یک جور باید خودمان را بند کنیم به این جهان. حتی وقتی تمام خیابانها، پارکها، خانهها و آدمهای این جهان ناامن به نظر میرسند. بهترین گزینه در تمام این روزهای عجیب غوطه خوردن در جهان مجازی به نظر میرسد. جایی که حالا برای تکنولوژی دوستندارها هم حسابی دوستداشتنی شده. درست یک سال پیش بود که گوشیهای هوشمندمان در نقش نجاتدهندههاایی تمام عیار ما را به "زندهگی" بند کردند. حالا دیگر سر و کارمان با گوشیهای موبایل ازنشان کردن مبدا و مقصد، صدا کردن یک تاکسی اینترنتی، جمع زدن دخل و خرجها و فرستادن چند پیام و شکلک فراتر رفته است. حالا زندگی ست که بند شده به دیوایسهای کوچولویی که تمام جهان را در خود جا داده.
حالا دیگر قهوه ساعت ده صبح را برمیدارم و از درون اپلیکشنی که کاربران فیلم پشت پنجرهشان را در آن آپ میکنند به تماشای جهان مینشینم، یک روز صبح را با همهمه خیابانی شلوغ در نیویورک پیوند میزنم و روزی دیگر از پنجرهی کلبهای در توسکانی تکان خوردن برگهای درختان را تماشا میکنم. میز کارم را از طریق همین دوست کوچک همه کاره خلوت میکنم و بدون نگرانی مدیریت صفرها و ممیزهای حسابهای بانکی را بهش میسپارم. با یک دختر ژاپنی دوست میشوم و میفهمم چه جوری باید طعم خامی ماهی را در سوشی مهار کرد.
دنیا به همان بزرگی کوچک شده و در دستان من است. گوشی عزیزم به من فرصت داده تو کلاسهای دانشگاههای مختلف دنیا سرک بکشم و مخاطب فعال سمینارهایی باشم که تا روزهای قبل شبیه یک رویا بودند. تمام کتابخانهام را ریختهام در یک جایی اندازه کف دستم و با خودم همه جا میبرم. نوشتههایم را با دستخط خودم سرازیر نوتبوک گوشی میکنم و اگر حال نوشتن نداشته باشم برایش تعریف میکنم و او بدون کم و کاست حرفهایم را برایم نگه میدارد. حالا مدتی است دورهمیها را هم در تماسهای ویدیویی میگیریم. گوشیهای هوشمند بزرگترین معجزهی این روزهای عجیبی است که دنیا به خودش دیده. معجزهای که به ویروسها مجال فاصله انداختن بین دوست داشتنها و دلتنگیهایمان را نمیدهد.
#روایتگر_باش