
هر چقدر کوتاه بیاییم گام های پلیدشان را به سمت ما محکم تر برمی دارند. الحمدالله برای جامعه امروز ما نیاز به شاهد و مثال نیست که خود شاهد 6 سال مذاکره خفت بار بوده اند و نتایج و ثمراتش را نه در کلام بلکه در سفره ها نیز مشاهده کردیم. آنچه دشمن را چنین دریده به سمت ما کشاند نشان دادن چراغ سبز کسانی بود که در این جهان با عظمت فقط آمریکا را می دیدند که البته این خود نشان از حقیر بودنشان دارد.
ما می توانستیم
شش سال گذشت و هر روز شاهد اقداماتی از سوی دولت بودیم که نه تنها بهبودی در روند رشد جامعه ما از لحاظ اقتصادی نداشت بلکه صرفا اگر نبود غیرت مردمی ستونهای لرزان اقتصادی کجا توان استقامت در برابر این همه تحریم را داشت. می توانستیم به دیوار کشی بین خیابان ها را قبول کنیم و تفیکیک جنسیت در دانشگاه داشته باشیم اما سفره مان بودی نان خشک نگرفته باشد. می توانستیم جوری انتخاب کنیم که دود به چشم عزیزمان نرود. می توانستیم در بازی رسانه ای گول زر و زیور را نخوریم و بگوییم همان بلایی که خاتمی با آن آزادی ای غربی برایمان آورد هفت پشتمان را کافیست. می توانستیم در خانه برقصیم ولی شاهد رقص مستی نمایندگانی نباشیم که تا پای استیضاح می برند و خوش و خرم رها می کنند. می توانستیم برای دریدن پرده دروغ عده ای گامی برداریم ولی دریغ کردیم و حالا از ماست که برماست. می توانستیم دشمن را حتی در پای میز مذاکره با تلخند روانه کشورش کنیم اما قهقهه مستانه زدیم و گفتیم در رزومه مان بنویسند ملاقات با فلان قاتل آمریکایی...
چرا؟
برای رسیدن به قله ای که نقشه فتح آن را ترسیم شده در اختیارمان گذاشته اند باید به جوان مومن، متخصص ، انقلابی بها داد و از تجربه استخوان شکسته های مقاومت بهره برد. باید پای حرف پدر نشست و گوش داد وفرمان برد. به فرموده آقا موتور محرکه این حرکت نخبگانند و جوانان فاتح این قله.
در گیر و دار دست و پنجه نرم کردن مردم با ویروس کرونا این مطلب را نوشتم تا بگویم این ویروس روزی رخت بر می کند و از ما جدا می شود اما انتخاب اشتباه ،سال ها ما را از رسیدن به مسیری که سعادت در انتهای آن منتظر ما می باشد دور می کند.