پنجشنبه 7 اسفند 1399، به دلیل تقارن با سالروز میلاد حضرت علی (ع) در ایران به روز پدر نامیده شده بود. عزم کردم که برای دیدار پدربزرگ 90 ساله ام، عازم اصفهان شوم. همیشه در صفحات اجتماعی خودم، سو های شیرین و ماندگار و تاریخی پدربزرگم را روایت کرده ام. اما مثل هر انسان دیگری، سوهای دیگری نیز در این شخصیت عزیز و بزرگ وجود دارد. سوهایی که مرا بیش از گذشته در خصوص آینده ی زندگی خود و خانواده ام به فکر فرو می برد.
ما متولدین دهه شصت، بیش از نسل های گذشته و نسل های آینده با پدربزرگ ها و مادربزرگ هایمان همراه بودیم و بیشتر آنها را درک کردیم. نسل گذشته یا بهتر بگویم پدرانمان، احتمالا به خاطر عدم وجود بهداشت و نظام درمان مناسب، کمتر پدربزرگ ها یا مادربزرگ های خود را درک کردند.

افزایش شاخص امید به زندگی نشان دهنده ی همین امر است. در اواسط دهه 30 شمسی، این شاخص کمی بیشتر از 40 سالگی بوده است. پدربزرگ 40 ساله، احتمالا امری نادر در تاریخ سرزمین ماست. البته این سخن نیاز به پژوهش دارد که در تخصص نگارنده نیست. آنچه برای من مشهود است، این امر است که:
پدر من، شاهد نحوه ی رسیدگی پدرش در خصوص پدربزرگش نبوده است. مادر من، شاهد نحوه ی فعالیت و برنامه ریزی پدرش در خصوص پدربزرگش نبوده است. اما من در سن بلوغ و در شرایطی که خودم زندگی تشکیل داده ام شاهد بودم که مادرم چگونه به پدر و مادرش رسیدگی می کرد. چگونه به خاطر مهاجرت چند ساله به اصفهان، نتوانست به پدر و مادرش کمک بکند. و یا شاهدم که پدرم برای آنکه مشکلی برای پدر و مادرش پیش نیاید چگونه رنج سفر بین اصفهان و تهران را تحمل کرد.
به خاطر افزایش سن ازدواج و کاهش نرخ باروری، نسل بعد از ما، به کیفیت آنچه برای ما رخ داده است، تجربه مراقبت از یک سالمند را نخواهد داشت. ممکن است، سن نوجوانی آنها همراه با دوران سالمندی پدربزرگ ها و مادربزرگ های آنها باشد، اما انجا که وظیفه اجتماعی پیشبرد امور خانواده ی خود و همسرشان را برعهده می گیرند، تجربه ی ما را نخواهند داشت.
این یک فرصت استثنایی است، که ما با مشاهده ی نحوه ی زندگی پدربزرگ و مادر بزرگ خود و همچنین درک رنجی که پدران و مادرانمان برای نگهداری از آنها می برند، برای دو موضوع به فکر باشیم:
1- به فکر کیفیت دوران پیری خود باشیم.
2- به فکر کاهش رنج های دوران سالمندی پدران و مادران خود باشیم.
فرهنگ شرقی ما، به ما اجازه نمی دهد که بی تفاوت باشیم. روش هایی از جمله سرای سالمندان، به تجربه نشان داده است که حلال مشکلات نیست. این مسئله برای کسانی که از پدر و مادر خود به دلیل مهاجرت بین شهری در داخل کشور یا به علت مهاجرت به سایر کشورها دور هستند، بیش از دیگران مهم خواهد بود. باید برای دوران سالمندی پدران خود و نیز خودمان به فکر باشیم. چالش هایی که بین زندگی کاری، زندگی زناشویی و مراقبت از سالمندان برای ما رخ می دهد، از جنس گذشتگان ما نیست.
پدر برای هر پسری تکیه گاه است. بدون تردید. خوشحالم که امسال، روز پدر را در کنار بابایو طی کردم.
