اصفهان هستم. ترمینال کاوه. باز هم حس غریب خداحافظی تجربه اشکآلود ترمینال کاوه را تکرار کرد. شبهای جمعهای که بعد از ترک و خداحافظی از بابایو با درد دلهایی، تنهاییام را سر میکنم. وقتی مامان اشرف بود. آن زمانی که دو نفری میآمدند برای بدرقهی من، چشمهای نگرانشان را حس میکردم. همیشه با خودم دعوا میکردم که چرا من باید مسبب این نگاه باشم. امان از خداحافظیهایی که باید تنها با بابایو میکردم. و عذاب سختی که با خودم برای رها کردن پیرمرد ۸۶ ساله با خودم سوغات میبردم تهران.
اتوبوسهای اصفهان تداعی کنندهی کلنجارهای ذهنم در تاریکی بیابانهای کاشان هست و سوالهای عمیقی که از خودم میپرسم! همان سوالهایی که ختم میشود به: آمدنم بهره چه بود!
این بار تحملش سختتر بود. این بار حس آخر سفر از ابتدا بود. صبح پنجشنبه که رسیدم با صحنهی سختی مواجه شدم. بابایو روی صندلی چرخ دار پشت میز صبحانه نشسته بود. هیچ چیز از سلام و احوالپرسی نفهمیدم. یک آن چندین تصویر از جلوی چشمم رد شد. صحنه وقتی که چای دم میکرد یا تصویر وقتی که رادیو را برای پخش اخبار صبحگاهی بی بی سی آماده میکرد. یا صحنهای که در آشپز خانه داد میزد تا مامان اشرف را از خواب بیدار کند. یا وقتی نانها داغی که خریده بود را به قول خودش کوچیک میکرد.
وقتی دستانش را گرفتم. شوکه شدم. هرگز لرزش نداشت. این بار میلرزید. با خودم گفتم این همان دستانی است که ما در بچگی برای رفع خستگیاش باید رویشان راه میرفتیم. این همان دستانی است که هر بار تعداد برادههای آهنی که زیر پوستش جا خوش کرده بود را میشمردیم تا کم نشود. اما خوشحال بودم و هستم که یک دل سیر، بابایو را دیدم.
هفتهی گذشته، پر ماجرا بود. تلخ بود. از تک تک دقیقههایش ناامیدی باقی ماند. شنبه با سپیدی برف شروع شد و جمعهاش با سیاهی بانکهای سوخته تمام شد. بیش از گذشته فاصلهی بین حاکمان و مردم را حس کردم. بیش از گذشته خارج شدن کشور از مسیر توسعه را درک کردم.قطعی اینترنت عذاب آور بود. عملکرد به نسبت مناسب شبکه ملی اطلاعات، نگرانی من را از تداوم ارادهی حاکمیت به بستن اینترنت بیشتر میکرد.
این هفته، هفتهی پایانی ماه هم بود. این بار تلاشهایم برای فراهم کردن نقدینگی تقریبا بدون نتیجه بود. حقوق بچهها عقب افتاد.
فضای خانه هم یأس آلود بود. زینب حرفهای جدیدی میزد.« آیا ما میتوانیم در این فضا، بچهدار شویم؟ امکان تربیت و رشد فرزندمان را داریم؟ بیا به رفتن فکر کنیم!» این سوالات تازه نبود. هر یک برایش پاسخ داشتیم برای همین مطرح نمیکردیم. اما هر دو شک کردیم.
دیدن بابایو باز فضا و احوالاتم را تغییر داد و چقدر قدم زدن در میدان نقش جهان حالم را عوض کرد. دیدن فردی که به من هویت میدهد! امید آفرین است. و دیدن بناهایی که انرژی بخش هست تکمیل کننده این امید است. پاسخهایم برای سوالات و تردید ها ترمیم شد.

شرایطی هست که هر وقت اراده کنم در کمتر از ۳ ساعت میتوانم پیش بابایو باشم. هر وقت که اراده کنم، میتوانم با ۶ ساعت رانندگی مشغول تماشای گنبد شیخ لطف الله باشم. این شرایط سوالم را از سوالات تازه زینب به این پرسش تغییر می دهد: « چرا باید این شرایط را تغییر دهم؟» و حالا پر انرژی و شاد هفتهام را شروع میکنم!
به نظرم هر وقت شرایط سخت میشود و هر وقت تردیدهای رفتن یا ماندن به سراغتان میآید، یک سری به خانههای پدری یا مادری بزنید! حالتان تغییر میکند. من بی تاب دیدار مجدد بابایو هستم. پس هستم.