ویرگول
ورودثبت نام
م محمدی
م محمدیمن دانشجوی ارشد مدیریت IT در دانشگاه الزهرا هستم، مطالب مورد علاقه‌ام را اینجا می‌نویسم، بک‌گراند سئو، دیجیتال مارکتینگ دارم.
م محمدی
م محمدی
خواندن ۶ دقیقه·۱ ماه پیش

وقتی شریک عاطفی تو با ۶۵۱ نفر دیگر هم رابطه دارد! و تو فکر می‌کنی رابطه‌‌ات دونفره‌ست!!

Her؛ وقتی هوش مصنوعی عشق را شبیه‌سازی می‌کند، یا واقعاً عاشق می‌شود؟
امروز فیلم Her محصول سال ۲۰۱۳ را برای درس «جنبه‌های انسانی و نوآوری فناوری اطلاعات» دیدم. فیلمی درباره رابطه انسان و هوش مصنوعی که سؤال‌های زیادی در ذهنم ایجاد کرد. اما چیزی که انتظارش را نداشتم، این بود که وسط چنین فیلمی چند بار حسابی بخندم!
دو صحنه فیلم بیشتر از بقیه توجهم را جلب کردند؛ صحنه‌هایی که در نگاه اول خنده‌دارند، اما وقتی کمی بیشتر به آن‌ها فکر می‌کنیم، متوجه می‌شویم حرف‌های مهمی درباره رابطه انسان و فناوری در خودشان دارند.
وقتی می‌فهمی عشق زندگی‌ات با ۸۹۵۹ نفر دیگر هم حرف می‌زند!
تئودور، شخصیت اصلی فیلم، با سامانتا وارد یک رابطه عاطفی می‌شود؛ یک سیستم‌عامل هوشمند که با او صحبت می‌کند، به حرف‌هایش گوش می‌دهد و کم‌کم به بخش مهمی از زندگی‌اش تبدیل می‌شود.
در یکی از صحنه‌ها، تئودور از سامانتا می‌پرسد که آیا با افراد دیگری هم صحبت می‌کند یا نه.
سامانتا جواب می‌دهد: بله، با ۸۹۵۹ نفر!
تئودور که احتمالاً می‌خواهد بداند رابطه‌شان چقدر خاص و منحصربه‌فرد است، سؤال دیگری می‌پرسد: با چند نفر از آن‌ها رابطه عاطفی داری؟
و جواب می‌شنود: ۶۵۱ نفر!
اینجا دیگر سخت بود جلوی خنده‌ام را بگیرم!
تصور کنید فکر می‌کنید در یک رابطه خاص و دونفره هستید، اما ناگهان می‌فهمید طرف مقابلتان هم‌زمان با هزاران نفر دیگر صحبت می‌کند و با صدها نفر از آن‌ها هم رابطه عاطفی دارد!

تئودور شوکه و نا امید شده است.
تئودور شوکه و نا امید شده است.

تصور کنید فکر می‌کنید در یک رابطه خاص و دونفره هستید، اما ناگهان می‌فهمید طرف مقابلتان هم‌زمان با هزاران نفر دیگر صحبت می‌کند و با صدها نفر از آن‌ها هم رابطه عاطفی دارد!
اما جذابیت این صحنه فقط در موقعیت طنزآمیز آن نیست؛ تفاوت نگاه تئودور و سامانتا به رابطه هم نکته مهمی است.
تئودور، مثل بسیاری از انسان‌ها، احتمالاً از رابطه‌اش انتظار توجه ویژه، صمیمیت و نوعی منحصربه‌فرد بودن دارد. برای او مهم است که رابطه‌اش معنایی خاص داشته باشد. اما سامانتا یک سیستم هوشمند است که می‌تواند هم‌زمان با تعداد زیادی از افراد ارتباط برقرار کند.
اینجا یک سؤال مطرح می‌شود: آیا چیزی که برای یک انسان معنای یک رابطه خاص و انحصاری را دارد، برای هوش مصنوعی هم همین معنا را خواهد داشت؟


+ یعنی من انقدر بد بودم که تو با سیستم‌عاملت وارد رابطه شدی؟!
صحنه دوم هم برایم به همان اندازه جالب و خنده‌دار بود.
همسر سابق تئودور از او می‌پرسد که آیا وارد رابطه جدیدی شده است یا نه. تئودور هم خیلی عادی جواب می‌دهد که بله، با سیستم‌عاملش!
واکنش همسر سابقش دیدنی است؛ آن‌قدر از شنیدن این جواب شوکه می‌شود که انگار با خودش فکر می‌کند: «یعنی من انقدر بد بودم که تو ترجیح دادی با سیستم‌عاملت وارد رابطه بشی؟!»

همسر سابق تئودور که ناراحتی در چهره‌ش مشهود است.
همسر سابق تئودور که ناراحتی در چهره‌ش مشهود است.

این صحنه خنده‌دار است، اما در عین حال نکته مهمی را نشان می‌دهد: چیزی که برای تئودور به یک رابطه عاطفی معنادار تبدیل شده، از نگاه همسر سابقش عجیب و حتی مضحک به نظر می‌رسد. انگار این دو نفر اصلاً تعریف یکسانی از رابطه ندارند.
برای تئودور، سامانتا دیگر فقط یک نرم‌افزار نیست؛ او کسی است که با او صحبت می‌کند، احساس نزدیکی دارد و بخش‌هایی از زندگی‌اش را با او به اشتراک می‌گذارد. اما از نگاه همسر سابقش، رابطه عاطفی با یک سیستم‌عامل خارج از چارچوب معمول روابط انسانی است.
این تفاوت نگاه، ما را به موضوع مهم‌تری می‌رساند: وقتی فناوری وارد قلمرو احساسات و روابط شخصی ما می‌شود، آیا تعریفمان از یک رابطه عاطفی هم تغییر می‌کند؟ و اصلاً چه چیزی باعث می‌شود یک رابطه برای ما واقعی و معنادار باشد؟
آیا هوش مصنوعی واقعاً ما را درک می‌کند؟
این دو صحنه باعث شدند به سؤال مهم‌تری فکر کنم: وقتی یک هوش مصنوعی طوری با ما صحبت می‌کند که احساس می‌کنیم درکمان می‌کند، واقعاً چه اتفاقی افتاده است؟
امروزه سیستم‌های هوش مصنوعی می‌توانند حرف‌هایمان را تحلیل کنند، زمینه گفت‌وگو را در نظر بگیرند و پاسخ‌هایی بدهند که همدلانه و متناسب با احساسات ما به نظر می‌رسند. گاهی حتی ممکن است صحبت کردن با آن‌ها باعث شود احساس آرامش کنیم یا کمتر احساس تنهایی داشته باشیم.
اما آیا این یعنی خودشان هم احساسات ما را تجربه می‌کنند؟
برای مثال، یک سیستم می‌تواند متوجه شود که ناراحتیم و با لحنی آرام و دلگرم‌کننده پاسخمان را بدهد. این پاسخ ممکن است واقعاً حال ما را بهتر کند؛ اما بهتر شدن حال ما، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که سیستم هم غم ما را احساس کرده است.
در فیلم، احساسات تئودور واقعی‌اند. او دلبسته می‌شود، خوشحال می‌شود و ممکن است از رابطه‌اش آسیب ببیند. اما درباره تجربه درونی سامانتا نمی‌توان به‌سادگی همان نتیجه‌ای را گرفت که درباره یک انسان می‌گیریم.
شاید تفاوت مهم همین باشد: احساس اینکه کسی ما را درک می‌کند، لزوماً به این معنا نیست که او احساساتمان را به همان شکلی تجربه می‌کند که ما تجربه می‌کنیم.
فناوری قرار است به ما کمک کند؛ اما آیا ممکن است رابطه‌هایمان را هم تغییر دهد؟
به نظرم جذابیت فیلم فقط در تصور یک رابطه عاطفی با هوش مصنوعی نیست. فیلم ما را به این فکر می‌اندازد که وقتی فناوری می‌تواند شنونده خوبی باشد، همیشه در دسترس بماند و خودش را با نیازهای ما تطبیق دهد، چه تغییری در انتظاراتمان از روابط انسانی ایجاد می‌شود.
ارتباط با یک سیستم هوشمند شاید بتواند به بعضی افراد کمک کند احساساتشان را بهتر بیان کنند یا در لحظات تنهایی احساس همراهی بیشتری داشته باشند. این قابلیت‌ها می‌توانند فرصت‌های تازه‌ای ایجاد کنند، اما در کنار آن‌ها پرسش‌هایی هم مطرح می‌شود.
اگر یک سیستم همیشه آماده پاسخ‌گویی باشد، آیا ممکن است انتظارمان از روابط انسانی تغییر کند؟ اگر احساس کنیم یک هوش مصنوعی ما را بهتر از اطرافیانمان می‌فهمد، این تجربه چه تأثیری بر روابط واقعی ما خواهد داشت؟ و چقدر از اطلاعات شخصی و عاطفی‌مان را حاضریم با چنین سیستم‌هایی به اشتراک بگذاریم؟
این پرسش‌ها از منظر جنبه‌های انسانی فناوری اطلاعات اهمیت زیادی دارند؛ چون فناوری فقط ابزارهایی را که استفاده می‌کنیم تغییر نمی‌دهد، بلکه ممکن است بر شیوه ارتباط برقرار کردن، تصمیم گرفتن و حتی نگاه ما به خودمان هم تأثیر بگذارد.
در نهایت، Her درباره هوش مصنوعی است یا خود ما؟
فیلم Her در سال ۲۰۱۳ ساخته شده، اما با پیشرفت دستیارهای هوشمند و مدل‌های زبانی، سؤال‌هایش به دنیای امروز نزدیک‌تر شده‌اند.
امروزه سیستم‌هایی داریم که می‌توانند طبیعی‌تر گفت‌وگو کنند، اطلاعات قبلی را به خاطر بسپارند و پاسخ‌هایی متناسب با شرایط ما ارائه دهند. بااین‌حال، انسانی به نظر رسیدن یک پاسخ به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که پشت آن، تجربه‌ای انسانی وجود دارد.
به نظرم چالش آینده فقط ساختن هوش مصنوعی پیشرفته‌تر نیست؛ بلکه این است که یاد بگیریم چگونه با این فناوری‌ها ارتباط برقرار کنیم و چه انتظاراتی از آن‌ها داشته باشیم.
شاید سؤال اصلی این نباشد که آیا یک ماشین می‌تواند مثل انسان رفتار کند؛ بلکه این باشد که وقتی رفتار ماشین هر روز بیشتر به انسان شباهت پیدا می‌کند، چطور می‌توانیم تفاوت میان شبیه‌سازی احساسات و تجربه واقعی آن‌ها را تشخیص دهیم.
من با دیدن Her هم خندیدم، هم به رابطه عجیب تئودور و سامانتا فکر کردم و هم بیشتر متوجه شدم که هرچه فناوری بیشتر وارد زندگی شخصی ما می‌شود، توجه به جنبه‌های انسانی آن اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
شاید در آینده، مسئله فقط این نباشد که هوش مصنوعی چقدر ما را می‌فهمد؛ بلکه این هم باشد که ما تا چه اندازه تفاوت میان فهمیده‌شدن و احساسِ فهمیده‌شدن را می‌شناسیم.



هوش مصنوعیرابطه عاطفیتحلیل فیلمفناوری اطلاعاتدانشگاه الزهرا
۱
۰
م محمدی
م محمدی
من دانشجوی ارشد مدیریت IT در دانشگاه الزهرا هستم، مطالب مورد علاقه‌ام را اینجا می‌نویسم، بک‌گراند سئو، دیجیتال مارکتینگ دارم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید