دلتنگی

لطفا اگر مرا میشناسید نخوانید!

مدت زیادی است که دنبال جایی برای نوشتن هستم

جایی ناشناس!

جایی که افراد فامیل و دوست و آشنا نوشته ام رو نخونن و مدت زیادی درگیر بازجویی و ارضای حس های مختلف از جمله کنجکاوی، تحقیر دیگران و خواباندن آتش حسادت و ... ملت نشم و از طرفی حس نیاز به حرف زدن با کسی و درد دل کردن خودم بر طرف بشه. شاید خود خواهم یا احمق یا ... در هر صورت من همینم!

امیدوارم از روی آدرس ایمیلی که ثبت نام کردم نتونن پیدام کنن

حس آزادی نایاب شده نایاب تر از گذشته

بگذریم ...

امروز روز خاصی است.

۲۵ مرداد ۹۸

روزی که تصمیم ما برای مهاجرت شکل جدی بخودش گرفت. کار خاصی نکردیم ولی بازم معتقدم که امروز روز شروع هست.

۱۳۸۷ هنوز مجرد بودم و قرار شد که برم. جواد (برادرم) رفت و من نرفتم.از نرفتنم هنوز پشیمون نیستم. یه حسی داشتم که الان وقتش نیست. حالا بعد از ۱۱ سال امروز حس کردم دیگه وقتشه.

شاید هم نشه البته خیلی بیشتر از یک شاید ممکنه نشه ولی اگر بشه از همین الان دل تنگم.

امروز روز خاصی است. شروع دلتنگی، حتی اگر نتونم برم!

تا پایان که موفق به رفتن بشیم یا تسلیم ماندن اینجا می نویسم. خوشحال میشم همراه ناشناس داشته باشم.