
صبحی که بیدار شدم دیدم باران بهاری خودش را به پنجرهها میکوبید. بین ما و باران و بهار و گل و سبزه، کرونا ایستاده. از وقتی تصویر پارو کردن گلهای هلند را دیدم، حسم این بود که ما از گل و گل از ما قهر کردهایم. قدمزدنهای عاشقانه زیر باران هم خاطره شد امسال. پس چرا این جوری شد خدا؟ من یادم نیست چون نبودم. اما شنیدم ملت در سال ۸۸ خطاب به آقای احمدی نژاد میگفتند رای ما را دزدیده، داره باهاش پز میده. حالا امروز هم یک جایی خواندم که کیسینجر و چامسکی رای آقای محسن رضایی را دربارۀ کرونا دزدیدهاند و بعله. به جای فرار مغزها، نوبت دزدیدن مغزها شده. من هم یک تحلیل خوبی داشتم فکر کردم همزمان یا بعدش ممکنه یکی بدزدد. ننوشتم.
این آیه امروز ورد زبانم بود: ما ملتهای زیادی را قبل از شما نابود کردیم، چون ظلم کردند. یکسر به ظلمهای کوچک و بزرگ فکر میکنم. خدایا لا تواخذنا. اخیراً توی جلسات رسمی، رئیسهای قوا ماسک نمیزنند. دقت کردید؟ بقیه میزنندها. رییسجمهور و رییس قوه قضایی. بابا این کرونا کلهخره. نمیفهمه شما رییسین. ییهو دیدین خدای نکرده مثل رییس مجلس آمد سراغتون. نکنید. دو روز کرونا تمرین تواضع کنید. همه مثل هم بشینید. الان توی دنیا از کامیونهای حامل ماسک از خود شماها بیشتر محافظت میشود. سندش هم هست.
فیلم قدیمی لاو این د افترنون را دیدم. ساخت ۱۹۵۷. فیلم هم فیلمهای قدیمی. داستان عاطفی را چنان پرجاذبه و بدون حاشیه نشان داده که نگو. فیلم عاشقانه بدون خاکبرسری، فیلمهای عاشقانه جدید بیشترش ابتذال است، گاهی کمی هم عشق قاطیاش میکنند. هی پدر مادرها به جوانها گفتند بیرون نرو. متشخصانه استدلال کردند ما به شما اعتماد داریم، به جامعه اعتمادی نیست. حالا شما جوانهای نذارید پدر مادرها برن بیرون. هرچه گفتند مراعات میکنیم، بگید به بقیه اعتماد نیست
تا فردا
سید محمد علی ابطحی
۱۹ فروردين ۱۳۹۹