
در دوران ریاست دفتر آقای خاتمی یک دکمه روی تلفنم بود که مستقیم به رییسجمهور وصل میشد. سر ظهر حواسم نبود به جای دکمه منشی، دکمه رئیس را فشار دادم. گفتم ناهارم را بیاورید. دیدم میپرسد چی میل دارید. تازه فهمیدم آقای خاتمی است.
حالا هم فکر میکنم مردم و دولت همه دکمهها را اشتباهی فشار میدهند. هم مردمی که تو خیابانها میچرخند و هم دولتی که ادارات را باز میکند. چند تا تلفن کاری زدم، با آیتالله سیدمحمدعلی شیرازی و آیت الله سیدان در مشهد صحبت کردم. آقای سیدان میگفت توجه به مسایل پزشکی در جای خود معلوم است، بعد آیاتی در مورد توجه به خدا و قدرت نمایی الهی برایم خواند. در اصفهان به آقای فضلالله صلواتی برای تبریک عید زنگ زدم. از انقلابیون منصف قدیمی. حرف که میزدیم یاد دوران نوجوانیم افتادم که با پدرم به دیدنش رفته بودیم. تازه از زندان ساواک آزاد شده بود. برای پدرم از شکنجههایش تعریف میکرد. اصلا در گروه سنی من نبود شنیدن ان حرفها. اولین استارت انقلابیگری در زندگیام شد. با مرتضی نیلی هم که احتمالا الان کسی نمیشناسدش ولی دهه اول انقلاب همه او را میشناختند و سالهای فراری بودن قبل انقلاب را در خانه ما بود، هم صحبت کردم.
فیلم کرهای ۱۹۸۷ را بامداد امروز دیدم. داستانش عجیب بود. حکومت، دانشجویی را زیر شکنجه میکشد. هرچه میخواهد لاپوشانی کند، بدتر میشود تا همین دومینو به تظاهرات زنجیرهای منجر میشود و حکومت کره جنوبی سقوط میکند. لامصب این فیلمها چنان آخر شبی در ذهنم مشابه سازی کرد که تا خود صبح خواب اتفاقات اون سالها را چنان که افتد و دانید میدیدم.
اقا، خانم، مراقب خوروناتون باشین. بعد کرونا از در خونه بتونین برین بیرون. یکی پرسید کرونا چقدر جدیه. دیگری گفت از اینکه بهشت و جهنم فعلا به تفاهم رسیدند و مسجد و کلیسا و مراکز فساد همه تعطیل شدهاند، یعنی خیلی جدیه. حالا دعا کنید کرونا تمام بشه. بعد از قرنطینه به جای پرستارها آرایشگرها میآیند خط مقدم. اینم جوک.
تا فردا
سید محمدعلی ابطحی