
یکشنبه ۱۰ فروردین ۹۹ مثل هر روز بعد از کشآمدن روی تخت، موبایل را بغل کردم. همه چیز درباره کرونا بود. نوشتهای از نوح هراری، نویسنده استراتژیست کتاب انسان خردمند توجهم را جلب کرد.خلاصهاش اینکه بشر به خاطر کرونا از نظارت زیرپوستی حکومتها استقبال میکند و در جهان پس از کرونا حکومتها میتوانند با اطلاعات بیولوژیکی که از انسانها دارند، از خنده و گریه وخشم درونی ما مطلع باشند. تحقق کتاب ۱۹۸۴. حسابی گرخیدم. دیشب ییهو فیلم رضا خاتمی را در بیمارستان دیدم. بعد عید کلی با هم تلفنی حرف زده بودیم. میگفت مرتب بیمارستان میرود و بر سر کروناییها. فوقتخصص نفرولوژی (بیماریهای کلیه) است. این بشر خیلی دوستداشتنی است. پیگیر شدم. خدا را شکر مراحل خطری کرونا را گذرانده. در یک ماه گذشته دیدن برادر خودش و رییس ما، محمد آقای خاتمی هم نرفته. دکتر خوب، ملاحظه کرده است. آقای میرسلیم که کاندیدای ریاستجمهوری بود و هی میگفت اینو چی میگی، حالا خودشان فرمودهاند که حیف تحریم نمیگذارد به مردم آمریکا کمک کنیم. میشه ما از ایشان بپرسیم اینو چی میگی؟ اگر جوانتر بود، میشد نگران ساقیاش شد. روز تولد حضرت عباس است. روز جانباز. به تعدادی از دوستان جانباز جنگ تحمیلی زنگ زدم. به علی آقای موسوینژاد، برادر خانمم هم زنگ زدم. پایش از مچ قطع است. چندینبار به اقامتگاههای جانبازان رفتهام. قرنطینه پر درد سی و چند ساله. امسال جدیتر به آنها ادای احترام کنیم. در خیلی جاهای دنیا ماسک ماماندوز رسم شده، حس همدلی خوبی پشت آنها هست. بیشتر از شورتهای ماماندوز حتی. این آقای ربیعی سخنگوی دولت، خیلی آدم زحمتکشی است. با هم صحبت میکردیم. گفتم مراقب کرونا باش. لیست جلسات دو روز آیندهاش را گفت، خیلی زیاد بود. آخرش با لحن عجیبی هم گفت اگر گرفتیم فدای سر مردم. یک لحن خاصی تو جملهاش بود. ما آخوندها که گاهی عکس بیعمامه میگذاریم، کامنت میدهند که چرا بیلباس؟ انگاری لختیم. از باب تداعی معانی یادم آمد یکی نوشته بود تو تلویزیون گفتهاند در مکانهای عمومی فقط با ماسک و دستکش تردد کنید. دروغ میگن. من این جوری رفتم بقیه لباس هم داشتند.
تا فردا
سید محمدعلی ابطحی
۱۰ فروردين ۱۳۹۹