
۹۹ فردا برای اولین بار سیزده به تو است. این همه به در کردیم، یک بار هم به تو. سبزه را هم اگر دارید وسط هال گره بزنید. بختی که بخواهد با سبزه باز شود، با سیاه دانه بسته میشود. دل خوشی بهتر از این؟ اقلاً دلتون خوشه به خاطر کرونا بختتون باز نشده. چه میکنه این کرونا. این موجود نامرئی، سنتهای دینی و ملی همه دنیا را معطل خودش کرد. امروز یکساعتی زدم بیرون. دلمم برای لباس روحانیت معظم تنگ شده بود. بچه های سام کافه مثل همیشه در غربت کافهبازی، به کار فرهنگی رو آوردهاند. یک مصاحبه درمورد دین و کرونا کردند. دیگه سام کافه ایدئولوگش هم باید من باشم. دوران بیکافهای هم سخته. ملت آشنا میخواهند بشوند: کافیشاپ. کات هم کافیشاپ. مسئولین رسیدگی کنند. ما مصاحبه کردیم اما راهحل فرهنگی جایگزین کافه رفتن نیستها. خدا بکشه کرونا را. جوانها بین زمین و آسمان مانده اند. اول صبح به وقت فریضه کش آمدن روی تخت، کلیپی را دیدم که ترانه تاجیکی شهر خالی، جاده خالی، کوچه خالی، سفره خالی، ساغر و پیمانه خالی را روی شهرهای مختلف دنیا میکس کرده بود. این شعر افتاد روی زبانم مثل گرامهای قدیمی که سورنش گیر میکرد. بخصوص آخرش: وای از دنیا که یار از یار میترسد غنچههای تشنه از گلزار میترسد. عاشق از آوازهی دیدار میترسد. پنجه خنیاگران از تار میترسد. کی گفتم مراقب خانوادهها باشید. رسما اعلام شد که دعواهای خانوادگی اعلام شده سه برابر شده. شما با غیر رسمیهاش را ضرب در پنج کنید. مثل تعداد کروناییها. حداقل توی این دوره فقط به هم بگید چشم. بعدش وقت زیاده. تو کرونا نه دفترخانه بازه برای طلاق و نه کسی میاد صلحتون بده. از ما گفتن. هرچه میخواهیم حواسمان را پرت کنیم ، اما آمار فوتشدههای ایران خودمان و بدتر اسپانیا و آمریکا و ایتالیا، تکان دهنده است. برای همه در همه جای دنیا دعا کنیم. همه انسانیم و پیش خالق انسانها برابریم. راستی هنوز گیر کرده. دارم میخونم شهر خالی .خانه خالی.
تا فردا
سید محمدعلی ابطحی
۱۲ فروردين ۱۳۹۹