ویرگول
ورودثبت نام
mahboube abdollahi
mahboube abdollahi
mahboube abdollahi
mahboube abdollahi
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

چون به دنیا آمدم

ء

نزدیک سی و سه سال

دقیقا دوازده هزار و پنجاه و دو روز

یک روز کمتر از سی و سه سال تمام

این تعداد روزهاییست که نفس کشیده‌ام

اینکه زندگی‌شان کرده‌ام یا نه، بماند

همه‌ی آنهایی که من را خوب می‌شناسند، که شاید تعدادشان زیاد هم نباشد، می‌دانند که من این حال نوشتن را وقتی پیدا می‌کنم که دور و برم را تمیز کرده‌ باشم

همه چیز سر جای خودش باشد و خانه و فکرم از تمیزی برق بزند

درست مثل الان

امسال با کرونا و قرنطینه و تنهایی شروع شد

با بغض سر سال تحویل

با سرفه‌های کلافه کننده‌ی سیزده روز تعطیلات

و با ماسک و دستکش و ضدعفونی کننده‌ها ادامه پیدا کرد

اوایل سخت بود

بعد کم کم دوباره مسیر را پیدا کردم

با دوستی‌های که به پایان رسید، کش آمد

با دوستی‌هایی که عمیقتر از قبل شد، شیرین‌تر شد

آدمهای زیادی آمدند و رفتند و حال مرا بهتر و بدتر کردند

به فصل کاشت رسیدم

با هر دانه بخشی از خودم و آرزوهام را کاشتم

خیلی از دانه‌ها سبز نشدند

و بعضی‌هاشان اما سبز شدند و بار دادند

با درخت گردو دوست شدم

و شبی را کنار آتش تا صبح با صدای طبیعت بیدار ماندم

اما هنوز تمیز نشده بود

روحم و فکرم پر از صدا بود

پر از هیاهوی آدمهایی که می‌گفتند می‌خواهند با من راه عاشقی طی کنند، اما من در کارشان غش می‌دیدم

به بازسازی افتادم

روابط قدیمی را پیدا کردم و دوباره خاک از تنشان زدودم

به آغوشی کهنه اما اصیل پناه بردم

تا ساعت سه صبح از هر دری سخنی گفتم با دوستی که صدای آشنای دورانها بود

با دوستی از کسی گفتم که دروغ بود سراسر

و کم کم داشت تمیز می‌شد

من با اشک دوباره گِل خود را ورز می‌دادم و هربار شکلی تازه می‌گرفت

تا صدایی از آنسوی دنیا به من گفت که هر رویایی که در ذهنت به روشنی می‌سازی، یعنی توان تبدیل به واقعیت دارد

و من در آن رویا خانه‌ای دیدم با پنجره‌های بلند رو به سوی باغی سبز

و مردی که پشت به من ایستاده بود و چای می‌ریخت

و صدای دخترکی که در حین لباس عوض کردن، بلند بلند اتفاقات روزش را می‌گفت

من داشتم خودم را پیدا می‌کردم که واقعیت تلخی را فهمیدم

که من همیشه تنها بوده‌ام

در عین رفاقتهای بسیار و خانواده‌ای بس محترم، من همیشه تنها بوده‌ام

در رواق ایستادم و خودم را، زندگیم را، ترسهام را دوباره دیدم

هربار که تمیز می‌شد

چیزی عین سنگی بزرگ، آب این برکه را می‌آشفت و گل آلود می‌کرد

بارها گریستم

بارها به تلخی گریستم

سعی کردم قوی بمانم

اما نمی‌شد

و دوستی‌هایی که باز هم کمرنگ تر می شد

تا فهمیدم همیشه تنها خواهم بود

حتی با داشتن عشقی در دل و دستی در دست یار

من باز هم تنها خواهم بود و این نه فقط تقدیر من، که تقدیر تک تک ماست

اینکه ما تنها به دنیا آمده‌ایم و تنها خواهیم مرد

ومی‌دانی یک لحظه زمان ایستاد

داشتم ظرف می‌شستم که فهمیدم

آنها که مرا می‌شناسند، می‌دانند نصف مکاشفه‌هام وسط ظرف شستن اتفاق می‌افتد

فهمیدم که اگرچه تنها به دنیا آمدن و تنها مردن تقدیرم است

اما تنها زیستن یا نزیستن انتخاب است

و بعد او آمد

از پشت به شمایل مردی می‌ماند که چای می‌ریزد

و دخترکی آمد که دوست داشت از وقایع روزانه‌ش بگوید

و بعد من فهمیدم که تمام این سالهای سرگردانی من عطش داشته‌ام

عطشی عجیب

مادر شدن

من حالا کمتر از قبل حیرانم

سی و سه سال زمان کمی نیست

دوازده هزار و پنجاه دو روز فقط یک روز کمتر از سی و سه سال عمر آدمیزاد دارد

من این روزها بهترم

عمیق‌تر می‌خندم

و فهمیده‌ام که برای خوب زیستن نیازی حتما قوی باشم یا قهرمان

خودم باشم انگار کافیست

این روزها حس می‌کنم به قدر کافی، کافی هستم

اضطراب‌ها هنوز هستند اما کمرنگ ترند

اما من گول نمی‌خورم

می‌دانم تا حال خوب هنوز راه درازی دارم

می‌دانم که هیچکس از بیرون من نمی‌تواند دست بیاندازد و پیچ حال خوب مرا تا ته بچرخاند

سوراخ این کلید فقط اندازه کلید خودم است

و کلید هم فقط در دست خودم هست

می‌دانم طولانی شد

اما تو ببین من هزاران روز زندگی کرده‌ام

هربار می‌خواهم به جوانی‌ام ایمان بیاورم، از سی و سه می‌گویم

و هربار می‌خواهم از عمر طولانی که کرده‌ام از هزاران روز

من همه‌ی روزها را زندگی نکرده‌ام

هیچکس هم نمی‌تواند

آدمیزاد است دیگر

هزار مدل می‌چرخد و می‌رقصد تا روی آهنگی با ریتم دلخواه بیافتد و هر تاب بدنش مطابق با آهنگ باشد

من خیلی رقصیده‌ام

با ساز زندگی

با ساز دوستان

با ساز خانواده

اما انگار تازه آهنگ من شروع شده‌است

انگار تازه هر حرکتم روی آهنگ می‌نشیند

می‌دانی حالم که بهتر شود

روزهای بهتری می‌سازم

و انگار دارد حالم بهتر می‌شود

انگار آن بذرهای کاشته شده، دارند کم کم جان می‌گیرند و سبز می‌شوند

انگار برای بعضی از بذرها، هزاران روز لازم است تا کش و قوسی به تنشان بدهند و سر از خاک بیرون بیاورند

و انگار حالا دارد همه چیز به درست‌ترین شکل ممکن اتفاق می‌افتد

پارسال مثل آدمهای مشت خورده بودم

امسال مثل آدمی که از کما درآمده

کسی چه می‌داند شاید سال دیگر شبیه باغبانی باشم که حاصل باغش را تماشا می‌کند و یه لیوان چای در دست گرفته و لذت دنیاش را می‌برد

هرچه هست، انگار زندگی همین است

همین بالا و پایین‌ها

همین زیبا و زشتی‌ها

همین نزدیک و دور بودن‌ها

آدم خوب است فقط بداند امروز هست و فردایی ممکن است نباشد

و همین می‌شود دلیل اینکه درگیر عادت نشود

من این را نوشتم و تو خواندی

انگار خواسته‌ باشم همه حرفم را بزنم و نشود

اما تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل

۱
۰
mahboube abdollahi
mahboube abdollahi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید