ء
چند وقت پیش بود موقع ظرف شستن، داشتم پادکست گوش میدادم که پرسید "اگر زندگیتان فیلم بود چه اسمی روش میگذاشتین؟"
بدون هیچ مقدمهای توی ذهنم آمد که "مرثیهای برای یک رویا"
شاید اگر چند سال پیش بود مثلا اسم پر امید تری انتخاب میکردم
اما حالا از نظر من، زندگی همهی ما مرثیهایست برای یک رویا...
نه اینکه بد باشه ها، نه اصلا.
اتفاقا من تازه دارم معنای واقعی زندگی رو درک میکنم...
میدونی بذار برم از اولش برات بگم.
این روزا من خیلی درگیر نوشتن بودم
اینکه بنویسم یا نه
اینکه اصلا تراوشات این کوزه برای کسی اهمیت داره یا نه؟
اما بعد به خودم اومدم و دیدم دارم ظرف میشورم و به معنای زندگی فکر میکنم
دارم تلفن حرف میزنم و به معنای زندگی فکر میکنم
صبح توی جام وول میخورم و به معنای زندگی فکر میکنم
حتی روی تخت ماساژ دراز کشیدم و دارم به معنای زندگی فکر میکنم
کنارش به این فکر میکنم اگه کنجد بود الان چکار میکرد؟
مثلا بچهم هیچوقت من رو روی تخت ماساژ ندید.
هیچوقت با پدیده صورت بیرون زده از روی اون سوراخ تخت ماساژ مواجه نشد.
احتمالا میآمد و زیر تخت مینشست و زل میزد به صورت من و بعد از چند دقیقه خودش رو لوس میکرد و شکمش را نشانم میداد و بعد که میدید مادرش بی حرکت دراز کشیده، همون زیر دراز میکشید و میخوابید و به خیالش از مادر بی دفاعش مراقبت میکرد.
اینها رو گفتم که بگم امشب ساعت ۷ که برسه، درست نه ماه میشه که کنجد توی خونه راه نرفته، میو میو نکرده وسرش روی دست من نذاشته که بخوابه.
نه ماه آزگار میشه که من صبحها صداشو نشنیدم که بیا من گرسنهام.
نه ماه میشه که موقع کتاب خوندن نیومده خودشو بچپونه توی بغلم .
نه ماه میشه که روی صندوق به جا مونده از ستاره خانم به جای کنجد، گلدون گل گذاشتم!!!
چه ترکیب غریبی! نه صاحب صندوق هست و نه کسی که همیشه روش مینشسته...
به جای هر دو گلدون گذاشتم.
۹ ماه میشه ۲۷۶ روز.
من نه ماه بدون کنجد زنده موندم...
بازم زنده میمونم؟ کسی چه میدونه!
ولی امروز نوشتم که این طفل نه ماهه به دنیا بیاد
این نوزاد که ترکیبی از اندوه بی پایان، رنج و پذیرشه.
توی این چند وقت مرگ زیاد دیدم و هربار برام خاطرات نبود کنجد تداعی شد.
آدمهای زیادی بودن که دیگه نیستن
آگهیهای فوت زیادی رو دیدم.
بیصدا و یواشکی با اندوه بازماندگان اشک ریختم
و حتی تلاش کردم تسلی بدم.
اما واقعیت دور از من نیست.
من نتونستم گوشی رو بردارم و صداشون رو بشنوم.
نتونستم زنگ بزنم و خیسی اشکشون صورت من رو تر نکنه.
من ترجیح دادم سکوت کنم و به معنی زندگی فکر کنم.
نوزاد به دنیا اومده
حالا برای من زندگی دیگه تلاش برای بهترین بودن نیست.
دیگه جون کندن برای لبخند و خوشبختی نیست.
زندگی برای من چیزی شبیه مرگه.
چیزی شبیه به اینکه این لحظهها چه بخوام و چه نخوام داره به من میگذره و من فقط میتونم با رنج کمتر و نه نبودن رنج بگذرونمشون.
اصلا رنج رو نمیشه حذف کرد.
گذشتن لحظهها خودش رنجه!
همین که میدونم هر لحظه به مرگ نزدیک میشم.
میدونی یه تجربهای هست که وقتی یکی از عزیزانت میمیره درکش میکنی.
یه چیزی، یه غول کوچولویی پس پستوهای ذهنت گرد و خاک رو از خوش میتکونه و به خودش کش و قوسی میده و میاد بیرون.
واکنش به مرگ.
من همیشه با مرگ بلاتکلیف بودم.
از یه طرف زور آموزشهای مدرسه و نامه اعمال و بهشت و جهنم بود!
از یه طرف علم گرایی دوره جوانی و شکها و شبههها و مرگ سلولی!
از یه طرف فلسفههای سی سالگی به بعد و مرگ پایان کبوتر نیست!
حالا اما انگار دیدگاهم به مرگ برام روشنتر و واضحتر شده.
میدونی هر کدوم از دیدگاهها محترمن.
اما من ترجیح میدم مرگ رو پایان بدونم.
پایان حق انتخاب برای لحظهها
پایان حرکت
پایان نفس کشیدن
و پایان.
درست مثل تمام شدن یک فیلم
مثل تیتراژ پایانی و با تشکر از خانواده محترم رجبی
شاید واقعیتهای دیگهای هم باشه
مثل این واقعیت که ممکنه بتونی یخ فیلم رو دوباره ببینی
اما به نظرم هیچ تجربهای مثل بار اول دیدنش نیست
اونجا شگفتیها، تعجبها و احساسات واقعی ترن...
با هربار دیدنش انگار از اصالت احساس کم میشه.
ببین من طولانی مینویسم اگه خسته شدی برو
خلاصه داشتم به زندگی و معنیش فکر میکردم که چشمم افتاد به آویز پنکه سقفی.
ببین بی تعارف بگم نمیتونم بهش نگاه کنم و یادم نیافته که به جز آویزون کردن پنکه سقفی چه کاربرد دیگهای میتونه داشته باشه.
من به عنوان یه مهندس حتی میتونم محاسبه کنم که چقدر وزن رو میتونه تحمل کمه.
چقدر تاب خوردن دو تا دست و دو تا پا رو میتونه تحمل کنه.
کدوممون اینجاست که میتونه ادعا کنه هیچوقت بهش فکر نکرده؟
یه روزایی که غرق در جبر بودم، بدون قائل شدن هیچ انتخابی برای خودم
به این انتخاب فکر میکردم
بدجوری هم فکر میکردم
به اینکه چجوری تاب بخورم
به اینکه قبل رفتنم چند روز وقت میخوام که برای عزیزانم بنویسم
به اینکه چجوری گره بزنم که کنده و پاره نشه
میتونست دهن کجی خوبی باشه برای همه حق انتخاب نداشتنهام.
اما بعد انتخاب کردم که زنده بمونم.
پذیرفتم که اگه از زندگی ۱۰۰ تا میخوای، معمولا بهت ۱۰۰ تا رو نمیده و کمتر میده.
اینکه معمولا هر روز ناراحتی هست.
چیزی برای غصه خوردن.
اینکه هیچوقت همه چی کامل نیست.
اینکه وقتی بمیرم تمام میشم.
اینکه اصلا نمیدونم کی قراره بمیرم و تمام بشم.
اینکه زندگی با مرگ کنجد رو ازم گرفت.
اینکه زندگی میتونه جَلَب و پدرسوخته باشه و کدوم از ماست که یه دوست پدرسوخته نداره که هنوز باهاش دوسته؟
اینکه با دونستن همهی اینها بازم هست روزایی که بگردم دنبال خوشبختی بی پایان و لبخند ابدی.
زندگی برای این تصاویر خوشگل و گل و بلبل نیست.
برای من بیشتر شبیه یه تاکسی زرده که درش خیلی وقتا خوب بسته نمیشه، مسافران همیشه خوشرو نیستن و خیلی وقتا مقصد هم کاملا مشخص نیست.
اما خب بهرحال راه میره ... :)