دنیای مهندسی کامپیوتر و برنامهنویسی شاید جذابترین و در عین حال خستهکنندهترین جنبهاش این است که همیشه چیزهای جدیدی برای یادگیری دارد. وقتی دانشگاه بودیم همیشه از فسیل بودن اساتید خود مینالیدیم اساتیدی که با mainframe ها کار کرده بودند و حتی با برنامهنویسی شیءگرا نیز رابطهای نداشتند! اما خیلی طول نکشید که فهمیدیم که خودمان میتوانیم همان فسیلهای آینده باشیم حتی در حالی که هنوز دانشجو بودیم! خیلی راحت یک استاد جدید و جوان که به دانشگاه اضافه میشد چیزهایی را تدریس میکرد که ما که دوسال پیشش همان درس را گذرانده بودیم با تلاش خودمان و با منابع زبان اصلی به آن رسیده بودیم.
همین موضوع نیز در بازار کار تکرار شد و تکرار شد و تکرار شد. تکنولوژیهای جدید و زبانهای برنامهنویسی جدید و فریمورکهای جدید و ... و کلی چیز که همیشه باید در حال یادگیری اش باشی و همیشه از خودت میپرسی تا چه زمانی میتوانم در این رقابت بمانم؟

بسیاری از کاربران ویرگول از همان جوانان هستند که هنوز به مرحله ای نرسیدهاند که این سوال را از خودشان بپرسند ولی به عنوان کسی که بارها از این رقابت استعفا داده است و دوباره به این رقابت برگشته است توصیه میکنم که هیچگاه از این رقابت استعفا ندهید!
حتی اگر مدیر پروژه و مدیر محصول و مدیر شرکت شدید و دیگر احساسی به ادامه این رقابت نداشتید ولی همیشه به دو دلیل خودتان را در این رقابت نگه دارید
اول اینکه همیشه یک محصول و یک پروژه و یک شرکت موفق نیست گاهی مجبور میشوید دوباره به جایگاه برنامهنویس برگردید و یا شرکتخود را عوض کنید و مصاحبه شغلی بدهید
دوم اینکه مدیر نرمافزاری در حالتی میتواند درست مدیریت کند که با تکنولوژیها و متدولوژیها و معماریهای جدید و ... آشنا باشد و تیمش را راهبری کند
شاید لازم نباشد خودتان یک ماژول را صفر تا صد کد بزنید ولی حتما گاهی خودتان را وارد کار گل کنید گاهی حتی تست نرم افزار را خودتان عهده بگیرید و گاهی به جای اینکه به جوانها بسپارید زبان و تکنولوژی جدید را برای دیگران ارائه کنند این کار را خودتان عهدهدار شوید! میدانم ممکن است بگویید نه وقتش هست نه حوصله و توانش ولی برای اینکه فسیل نشوید لازم است.