جوانی کجایی که یادت بخیر!
این تکیه کلام افراد از میانسالی گذشته، بود و هست که فیل دلشان هندوستان را یاد میکرد و میکند. آنهایی که اغلب زندگی و خانوادهشان را تشکیل داده بودند و با دیدن آزادیهای نسل بعدی، به کرده و ناکردههای جوانی' افسوسی پر از استفهام انکاری میفرستادند. اما جوانی کلمه دردناکی است که جوانان این روزها دوست دارند از واژگان حذف شود. آنان که حمایت دَدی را ندارند. ملول و بلاتکلیف که جوانیشان دارد با ابهام، عدم استقلال و وسع مالی ناچیز به سر میشود. جوانیشان را در دستان رانندهی دنا، در نمای رومی آپارتمانها، در سیبِ گاز زدهی گران قیمت قطعات الکترونیکی، در تصویر آبی رنگ کارتِ بانک تجارت خالی، در صحنههای لذت بخش خانوادگیِ فیلمها، در آبو هوای مطبوع نیاوران و در حین عبور از تجملات جماران جا میگذارند.
جوانیای که یک پای خود را سمت مهاجرت و پای دیگرش را سمت ماندن در وطن گذاشته و مردد است. اگر بروم، جوانی را باید صرف رفتن کنم و بمانم جوانی را باید صرف ماندنی پر از ریسک و ابهام کنم. ابهامی فلج کننده. کژتابی فکری.
جوانی رعشه میاندازد بر تمام کسانی که جوان لقب دارند. نگاههای اطراف، توقعات خانواده، کمبودهای رفاهی و برآورده نشدن خوراک، پوشاک و مسکن که نیازهای اولیه یک انسان هستند. احساس میکنم فرمان زمان را کج کرده ایم و داریم به زمان نئاندرتالها برمیگردیم، شاید 《هرکاو دور ماند از اصل خویش》 در این مورد خاص هم صدق کند! هرچقدر هم ذهنآگاهی داشته باشی باز هم نمیشود در لحظه زندگی کرد. هرچقدر هم تایچی چوان کار کنی بازهم نمیشود از زیر فشارهای روانی خارج شد. اما امید همه ما را زنده نگه داشته است. امید ما را به جایِ لمس جوانی' به فکر آیندهای مناسب میکشاند و کمی تسکین میدهد.
جوانی حالا که هستی، یادت امیدوارم جوری شود که بیست سال دیگر بخیر باشد..