
ابتدایی ترین تعریف برای سیستم امنیتی را چنین می توان تعریف کرد، استفاده از وسیله یا روشی برای تامین امنیت مکان مورد نظر.
یکی از سیستم های امنیتی ، دزدگیر اماکن می باشد.
سیستم امنیتی توسط لوازم جانبی از جمله سنسور های درب و پنجره، دتکتور های دود و سنسور های حرکتی نصب شده در محل که با دستگاه اصلی دزدگیر که در مکانی مناسب در خانه قرار میگیرد ارتباط برقرار کرده و کار میکنند.
تمام لوازم جانبی به دستگاه مرکزی متصل می شود و مسئولیت کنترل و ارتباط این لوازم بر عهده دستگاه مرکزی است . به هنگام فعال بودن درصورت هرگونه خطا در لوازم جانبی بسته به نوع عملکرد آن ها این اخطار به دستگاه مرکزی فرستاده شده و دستگاه آلارم یا آژیر را فعال می کند.
از دیگر وظایف این دستگاه فعال و غیر فعال کردن سیستم دزدگیر است. که توسط ریموت کنترل و یا پیامک ( در صورت وجود این قابلیت در دستگاه مرکزی) انجام می پذیرد.
این سنسور ها با استفاده از فناوری حسگر های اپتیکی و یا مایکروویو هرگونه حرکت در محدوده دیدشان را تشخیص داده و هشدار فعال می شود.
این سنسور ها دارای دو قسمت هستند که به صورت موازات یکی بر روی درب قرار می گیرد و دیگری بر روی چارچوب هنگامی که درب باز می شود این دو قسمت از یکدیگر جدا شده و باعث فعال شدن هشدار می شود.
فعالیت این دستگاه به گونه ایست که می توان دزدگیر را از راه دور کنترل کرده و یا از اطلاعاتی اعم از فعال شدن هشدار ، (در صورتی که سیم کارتی باشد) از فعال شدن و غیر فعال شدن دستگاه ، از کار افتادن تجهیزات جانبی ، قطعی برق ، پیام ورود و خروج… آگاه گردید.
این نوع سنسور ها حساس به دود هستند و آن را نشانگر آتش می دانند. در صورت وجود دود در محلی که این سنسور نصب می باشد هشدار فعال می شود.
محل نصب این سنسور بر روی شیشه می باشد. این سنسور حساس به ضربه است و اگر ضربه ای به شیشه وارد شود هشدار را فعال میکند.
فعالیت تمامی سنسور های فوق بدون آژیر یا بلندگو ارزشی ندارد زیرا کار این سنسور ها فقط تشخیص است پس نیاز به وجود یک صدا برای جلوگیری و فراری دادن فردی که وارد حریم شما شده است ، می باشد به این منظور از آژیر یا آلارم استفاده می شود.
در مجموع دزدگیر اماکن را می توان وسیله ایی برای جلوگیری از ورود غیر قانونی افراد به حریم شخصی خود دانست.
