وقتی سال ۱۳۸۷ برای اولین بار فیلم جاناتان مرغ دریایی اثر ریچارد باخ رو از شبکه ۴ دیدم متوجه شدم یکی مثل من هم قبلا بوده که مسخره بازی های این دنیا راضی اش نمیکرده و این حالش رو با نوشتن یک کتاب به بقیه نشون داده.
از همون دوران طفولیت و کودکی این سوال توی ذهنم بوده که ما برای چی داریم زندگی میکنیم؟ و جواب مادر مهربونم به این سوال این بود که بزرگتر که بشی متوجه میشی . الان سال ها از اون سوال ها میگذره اما هنوز متوجه نشدم . فکر کنم به اندازه کافی بزرگ نشدم ! باید صبر کنم . باید بزرگتر بشم.
چرا من هم مثل بقیه سرم رو نمیندازم پایین تا به کار و زندگی ام برسم ؟ صادقانه بگم ... احساس میکنم این دنیا یجای کارش میلنگه. ی چیزی درست نیست ! اینکه صبح تا شب بدو بدو کنیم تا آخرش مثلا ماشین بخریم ؟ یا خونه بخریم ؟ یا سکه ؟ طلا ؟ گوشی آیفون ؟ درد ؟ مرض ؟ ( البته امیدوار باشید که قبلش دار فانی رو وداع نگفته باشیم ) ما روی کره زمین اومدیم که اینکار های بی ارزش رو بکنیم ؟؟
به نظر میرسه تا خودکشی فاصله زیادی ندارم ! اما خودکشی هم مسخره تر از بقیه کارهاست.
اگر زنده بودم یا نبودم ... به هر حال ... این داستان همچنان ادامه دارد ...
