جان سخت

چند روز پیش از طرف دادگاه ابلاغیه به دستم رسید.نگران بودم شاید طلبکارام از دستم شکایت کرده باشن. خودم رو به دادسرای محل رسوندم و در مورد موضوع ابلاغیه پرسیدم. خیالم راحت شد که ابلاغیه به چک و بدهی ربطی نداره. اما به چیز بدتری مربوط میشد.

سال ۱۳۹۳ وقتی برای فرار از افکار مختلف وسوال های بی جواب در مورد چرایی و چگونگی این زندگی خودم رو با کار و کار و کار سرگرم کرده بودم ناگهان اتفاقی افتاد که روی روح و جسمم تاثیر گذاشت.

تو هوای سرد ۱۴ بهمن ۱۳۹۳ وقتی در حال برگشت به خونه بودم سوار خودروی شخصی ای شدم. وسطای راه بود که تیزیه چاقویی رو روی گلو احساس کردم. باورم نمیشد اتفاقی که فقط توی فیلم ها و اخبار دیده و شنیده بودم سر خودم داشت میومد. اونجا بود که برای اولین بار فلج شدن ذهن رو تجربه کردم. تجربه کوتاه و درعین حال طولانی. وقتی ذهن فلج میشه ذهن توانایی ارسال فرمان به اعضا رو از دست میده و به همین خاطر بدن از کار میوفته. بعد از اینکه ذهنم از اون حالت خارج شد به سرعت هر چه سریع تر شروع به ترشح آدرنالین توی رگ هام کرد. با این کار سرعت پردازش ذهنم به سرعت بالایی رسید و در کسری از ثانیه حالت هایی که ممکن بود رخ بده رو بررسی کرد. ( مرسی از ذهنم ) درنهایت ذهنم بهم فرمان داد که باید خودم رو به بیرون از ماشین پرتاب کنم. به بیرون پریدن همانا و در بیمارستان بهوش آمدن همانما ...
توی اون اتفاق من بویایی ام رو به خاطر ضربه ای که به سرم وارد شده بود از دست دادم.
توی اون اتفاق تمامی مدارکم رو از دست دادم.
توی اون اتفاق سفر آموزشی به اسلوونی رو از دست دادم.
اما اون اتفاق باعث شد تا من به تعادل فکری برگردم.
باعث شد تا من به جواب سوال هایی که ازشون فرار میکردم نزدیک تر بشم.
باعث شد تا تعادل بهتری توی زندگی ام برقرار بشه.
وقتی با مرگ روبرو بشی دیگه از مرگ نمیترسی. وقتی با مرگ روبرو بشی کل زندگیت میاد جلوی چشمت. کارهایی که کردی ... کارهایی که نکردی... عمری که باد دادی ...
اون اتفاق بهم یاد که آخرش رو همین الان ببینم.
۱۴ بهمن سالگرد تولد دوباره و آزادی من هستش ...