حال من خوب نیست، دو جهان بر سرم آوار شدهاند. سرم اشباع از کلمات شده و چه سخت است پر بودنی که میدانی اگر بخواهی خالیاش کنی میشکنی.
گاه آنقدر پتک آهنین فلاکت با حرص بر سرم میکوبد که خندهام میگیرد؛ ارزش این همه نفرت را ندارم. در دلم درد و در سرم غوغایی است. ای کاش میمردم. رو به آسمان میکنم و با چشمانی خیس به خالق میگویم: بکش دیگر. برای تو که کاری ندارد. ساختی؛ خراب از آب درآمد؛ نابود کن. به خودم پوزخند میزنم. میدانم که این داغ دل و شوری اشک مجوز اینکه بتوانم با آسمان حرف بزنم و انتظار شنیده شدن داشته باشم را به من یکی که نمیدهد.

دوست دارم زنده بمانم، دلم میخواهد بخندم. دوست دارم سرش را روی شونهام بگذارد، از روزش بگوید و من، بدون اینکه وجدانم تیر بکشد به تیله چشمانش خیره شوم و سازندهاش را آفرین بگویم. دلم میخواهد بازهم بستنی شاتوت بخورم. دوست دارم سر کلاس زبان بنشینم و با ضمیرها بازی کنم و خودم را به نفهمیدن بزنم. دوست دارم بی آنکه برای هر لقمه قلبم آتش بگیرد غذا بخورم. تصویر دوباره در آغوش گرفتن گربههای خیابانی که میدانم حامل صدها نوع مرض و بیماریاند به من آرامش میدهد. دلم برای یک دیدار سه نفری بدون نگرانی بابت اینکه مردم چه فکری دربارهمان میکنند لک زده و دلتنگ گفتگوهای طولانی بی مورد و محتوا اما تلخ درباره روزهایمان هستم. ای کاش میتوانستم پیش مادرم بنشینم و برایش از او بگویم، از اینکه چطور با دیدن هر لبخندش حس میکنم که خوشبختترینم.
دلم نمیخواهد بمیرم. مردن را به من دیکته نکنید.
من هم از دیدن شادی در چشمان مادرم خرسند میشوم. من هم کمک کردن به آدمها را فضیلت و دل شکستن را رذیلت میدانم. من هم از دیدن خوشحالی آدمها خوشحال و از دیدن حلقه اشک در چشمانشان ناآرام میشوم. من هم مثل شمام. من هم آرزو دارم شبی با خانواده دور سفره شام بنشینم و برایشان از صبح تا شبم را تعریف کنم. باورتان بشود یا نه گلوی من هم با هربار دروغ گفتن میسوزد. اما چه کنم که شما مرا از خودتان نمیدانید و با لقبهایتان نقابی را به زور بر چهرهام مینشانید و طردم میکنید. حتی از خانه خودم، حتی از قلب خودم. هر آنچه که برای شما میخواهم خوشبختیست ولی شما برای من فقط آرزوی مرگ دارید و چه تلخ است دانستن اینها و هنوزهم دوستتان داشتن.
غمیگینم. آینده جلوی چشمانم تیره و تار است. گونه هایم میسوزند و کیبورد خیس شده اما کوتاه نمیآیم. چه کنم؟ چه میتوانم بکنم؟ این منم. با همه نقص هایی که در نگاهتان دارم، این منم. من نمیتوانم من نباشم چرا که آنگاه دیگر منی وجود ندارد. این منم و من، با آنکه مطمئن نیستم، تنها نیستم. فقط من درد ندارم و نخواهم داشت.
من احمق میخواهم حتی از درد هم هنر بسازم. من چه سختیاش را چشیدم بگذار منفعتش را هم ببرم.
امشب، دوباره، درد را در آغوش میکشم و خوراک جسم و جانم میکنم، امشب بازهم به خودم ظلم کرده و به خواستهاش بابت آرام شدن همیشگی اعتنا نمیکنم. من، با دردی که حالا بخشی از وجودم شده رشد میکنم. رشد میکنم و افسانه میشوم. اسطوره میشوم.
بزرگ میشوم و به کوچک ها میگویم که بدانند برای ما، آنان که نخواستیم تن بدهیم به قفس پوشالین امنیت، درد همیشه اینجاست؛ گویی که همسایه دیوار به دیوارمان است و هرازگاهی، حوصلهاش که سر برود، خودش را به منزلمان دعوت میکند، میآید، چند ساعتی و شاید چند روزی مینشیند، از خانهمان، خودمان و طعم چایمان ایراد میگیرد و بعدهم لبخندی میزند و تا دیدار بعدی به ما بدرود میگوید.
خاصیتش همین است، با بودنش آرامشی که سخت در پیش بودیم را از ریشه میکند و باعث میشود به همه چیز شک کنیم؛ هیچوقت هم نمیگوید خداحافظ. نهایتا لطف کند و موقع بستن در زیر لب زمزمه کند: فعلا. اما باید بدانیم که این درد، با اینکه در نزدیکترین جای ممکن به ما میزیستد، خود ما نیست. بخشی از وجود و خانه ما نیست. هیچوقت برای همیشه نمیماند و اینگونه قصدی هم ندارد. فقط باید بپذیریم که هست، هست و کاریش هم نمیتوان کرد جز تحمل؛ آنقدر تحمل کنیم تا خودش خسته شده و بساطش را جمع کند.
باورتان بشود یا نه، زندگی همینقدر تلخ است، همینقدر پیچیده و همینقدر آمیخته با درد. اما ما هم کم کسی نیستیم؛ ما همانهاییم که نترسیدیم از بودن، پس با همه این احوالات، هستیم و میمانیم.