انقدر این هفته مریضی و بی حالی کشیده ام که کمرم فرم دراز کش به خودش گرفته و نا خودآگاه به عقب خم میشود. امتحانات اینجانب تمام شد؛ و با آغاز تابستان و گذار از روزهای فحش دادن به زندگی به وضعیتی رسیدهام که از خود متنفرم. تنفر از خود هم از آن نقاط کور خلقت و تکامل است. مغز چطور میتواند برای بقای چیزی تلاش کند که از آن متنفر است؟ اینها همه باگ است.
به تلنبار برنامه های اجرا نشده برای تابستان نکاه می کنم باز به خودم فحش میدهم که نمیدانم چرا واقعا نمیدانم هیچ کدام را نمیتوانم اجرایی کنم! کلاس عربی همانطور مانده، پادکست و برنامه یوتیوب برای خودشان مگس میپرانند جون میدانند فکرم حتی سمت عملیاتی کردن آن ها هم نمیرود، چون به کسری از ثانیه یادم میآید که اخی عمر چقدر کوتاه است و تابستان بین دو ترم دانشگاهی از آن هم کوتاه تر؛ به فکر نوشتن میفتم که قبلش کوهی از مطالعه را میطلبد و کارهای آموزشی که یکم به پول زایی منجر شوند و آنها هم اول سرمایه گذاری میخواهند تا شاید روزی به مرحله برداشت برسند. فعلا که این متن را مینویسم دارم سعی میکنم صاف بنشینم و هی به عقب قل نخورم و دو دقیقه ای مغزم را روشن نگه دارم و در تلاش برای حواس پرتی و کم کردن درد فکر کردن به سریال پناه نبرم، همین چند دقیقه پیش با دوست پسر ۳ هفته ای خود کات کردم، مغزم از دست خود مغزم که فکر میکردم این یکی داماد مادرم است سوت میکشد! لعنت به آن کسی که خودش میداند که اکثر آتشها از گور او بلند میشود که نمیتوانم کسی را با آن نکبت مقایسه نکنم.
دلم خیلی چیزها میخواهد مردم. دلم دلخوشی میخواهد. دلم میخواهد به آخر برنامههایم رسیده باشم، آنقدری وقت داشته باشم که برنامه بلند مدت بریزم و پادکستم را پیاده سازی کنم و از قصه ها بگویم. دلم میخواهد ساخت یک سایت انقدر دنگ و فنگ نداشت و باز دیشب به یک باگ جدید نمیخوردم و دست به دامان همان نکبت دوست داشتنی نمیشدم. دلم میخواست تابستان طولانی تر بود، از ارشد خواندن پیشمان نبودم و دلم میخواست ترسی نداشتم. دلم میخواست وبسایت به درک، لااقل توی همین ویرگول خودمان شروع کنم برایتان درباره رمان تلماسه بنویسم و هرچه از بازاریابی محتوایی بلدم بریزم روی دایره و با یک برنامه تجمیعی یکپارچه محتوایی کل سوشال مدیا را به توپ ببندم.
دلم میخواست لیزر را شروع کرده بودم و مرزداران انقدر به ونک دور نبود و یک میلیون پول دوا دکتر برای این ماه نداده بودم و راحت و بدون نگرانی کلاس شنا ثبت نام میکردم و به این فکر نمیکردم که آخرش همه چیز از گور این پول لعنتی بلند میشود. دلم میخواست طاقچه کتاب مدیریت عمومی را داشت و اینستاگرام انقدر وقت گیر نبود و با در سدت گرفتن تبلت برای کتاب خواندن خوابم نمیگرفت و حجم کتابهای نخوانده دکمه اهمالگری برای فرار از درد کمال طلبی را فعال نمیکرد و زودتر زمستان میشد و قسمت دوم فیلم تلماسه اکران میشد. دلم برای پادکست نساخته ام تنگ شده است؛ زنگ در یادم آورد که امروز رو به پایان است و من ماندهام و ساعت ۷:۱۴ بعد از ظهر غمبار جمعه و خانه نیمه روشن و اینکه باید حمام بروم مسواک بزنم یک جوری شب را سر کنم و فردا اول صبح باز راهی تهران شوم برای آغاز یک هفته دیگر بدو بدو و درگیری بین کار و بیکاری و شلوغی و بی تسکی و در نهایت یه هیچ چیزی نرسیدن. مامان که آمد خانه، قفل ذهنم اکتیو شد. فعلا نوشتن بس است، شاید همین امشب دست به انقلاب زدم.